Esra’s Reviews > Unutma Dersleri > Status Update

“Bütün bunları seninki de dert mi demek için dinletmedim” diye devam etti Ses. “Çünkü evet, seninki de dert. Canın nereden yanıyorsa, kıyametin orada kopuyor. Ama üstesinden gelemeyeceğin, hafıza çöplüğüne gönderemeyeceğin bir derdin yok. Dışarıda çok daha korkunç bir dünya var. Zaten biliyorsun.”

Ama şükretmeyi öğrenirsen, sadece hayata karşı nankörlükten değil, bencillikten de kurtulursun. Sahip olduklarına minnet duymak, seni yıkıcı hırstan, şımarık tatminsizlikten, dinmeyen açgözlülükten korur. Anlatabiliyor muyum?”

“Şükretmek bencillik değildir” dedi Ses. “Aksine, şükrederken diğerlerinin yarasını görür ve sadece kendinle meşgul olduğun zamanlar için utanırsın. Dünyanın senin ve yaranın etrafında dönmediğini anlarsın.

“Gördün mü peki?”
“Bilmem. Görmediysem de yaklaştım galiba. Çünkü şimdi başka dertlerin acısıyla meşgulüm. Belki de dileğim yanlıştı. Artık hiç acı çekmemeyi dilemeliydim belki. Hiçbir acıyı yani.”

“Bedenin bir hafızası var, biliyorsun. Belli duyguları belli bölgelere kaydediyor. Karaciğer ve karın bölgesi de duygusal yükün ağır olduğu anları kaydetmekle görevli. Mesela kayıpları, yoğun hasreti... Birini kaybettiğinde, özlemi ciğerinle hissedersin. Ciğerinde hakikaten bir ağrı, hatta yangı olur yani. ‘Ciğerim yanıyor’ lafı o histen geliyor.”

“Gelecekte bir gün, hepsi geçmiş olacak” dedi.
Her şeyin eninde sonunda geçeceğini bilmek, bir yandan şefkatli bir sığınak, bir yandan da karanlık bir mezardı. Boşluğa anlam katan ve bütün anlamların içini boşaltan bir bilgiydi. Bugünü var yarını yok kılan, ömrü kısa bir misafirlikle eş tutan, insana kardaki ayak izinden fazlası olamayacağını hatırlatan kadim ve kederli bir bilgi.

Geldiğim noktada aşkın yasını bırakmış, bizzat kendi matemimi tutmaya başlamıştım. Acaba bu beni yeni hatalara taşır mıydı?

durum yok. Sadece rüya görmeni sağlayacağız. Fiziki durumdan ötürü gerçekte dileme imkânı bulamayacağın özürleri dileyebilecek, vedalaşmadıklarınla vedalaşabileceksin. Bir tür helalleşme gibi düşün bunu. Seni rahatlatacak bir son buluşma. Görünüşe bakılırsa, kendini ancak böyle affedebilirsin.”

Beni yıllardır aldattığın ve muhtemel daha çok yıllar aldatacağın için değil, buna rağmen gitmeyi beceremediğim için. Onurumu, gururumu kaybettiğim, ben diye biri zaten kalmadığı için. Yaşadığım şey hayat olmadığı gibi, yenisini kuracak gücü ve isteği de bulamadığım için, temelli gidiyorum Ayhan.

“Öbür yarısını özleyen yırtık fotoğraflar gibiyim.”
Öyleydim. Sadece yarım kalmamış, sanki diğer yarımdan zorla, koparılarak, yırtılarak ayrılmıştım.