Status Updates From تفسیر یک جلدی مبین

تا پایانِ سجده

عصای موسا تبدیل به «جان» می‌شه. این همون واژه‌ایه که برای جن هم در قرآن استفاده می‌شه.

نمی‌دونستم در قرآن از واژه‌ی «ذانِک» (اسمِ اشاره‌ی نزدیک برای مثنیٰ باید باشه) استفاده شده. (برای اشاره به دو معجزه‌ی موسا)

نمی‌فهمم تأکید زیادِ قرآن روی باز ماندنِ همسرِ لوط و عذاب دیدنش واسه‌ی چیه. تقریباً هرجا ذکرِ عذابِ قومِ لوطه به این ماجرا هم اشاره می‌شه.

تا پایانِ سوره‌ی اعراف
دو نکته‌ی جالب:
۱.حالا که از نظرِ مایکل پرجیل درباره‌ی یکی‌بودنِ هارون و سامری خبر دارم، رفتارِ خشنِ موسا با هارون به‌نظرم کاملاً منطقی میاد. (این که مو و ریشش رو می‌کِشه و فلان)
۲. در قرآن فعلِ «لا یَسبتون» داریم. نمی‌سَبَّتن :)
۱۷ رمضانِ ۱۴۰۰

تا پایانِ نساء
هنگامِ خوندن نکاتی که تا حالا به‌شون دقت نکرده‌بودم رو یادداشت می‌کنم (که این مهم‌ترینه):
قافیه‌ی آیاتِ ۳، ۱۲ تا ۱۴، ۲۵، ۲۶ و آخر (۱۷۶) با کلِ سوره فرق داره (اونا همه به ـا ختم می‌شن)
عجیب‌ترین آیه‌ی آخره؛ در آیاتِ پیشین داره درباره‌ی عیسا و نزولِ نورِ مبین حرف می‌زنه که یهو ماجرای ارث پیش کشیده می‌شه و بعد سوره ناگهان تموم می‌شه. آیا این آیه بعداً و یا در جای نادرست افزوده شده؟
سحرِ ۱۲ و ۱۳ رمضان ۱۴۰۰