Status Updates From Sorgo rosso

توضیح در کامنت

چهره مادربزرگ تغییر نکرد.او به مزرعه ذرت خیره بود،مثل اینکه منتظر چیزی باشد.نسیم ملایمی از روی ورودی رودخانه گذشت و موج های خفیفی روی سطح آب پدید آورد.نیلوفرهای آبی به جنبش درآمدند و پرتوهای نور را روی سطح آب شکستند.نیمی از کلاغ ها روی جسد [اسپویلر] و فرزندش نشستند و نصف دیگر روی شاخه‌های بید ماندندقارقارشان بلند بود.پرهای دم شان در نسیم مثل چتری باز بود و پوست سبز تیره اطراف مقعد شان را آشکار میکرد.

مو یان بی‌اغراق هر پدیده یا اتفاقیو به ذرت(ذرت خوشه‌ای یا sorghum درست‌تره بگم) ربط میده/تشبیه میکنه. اینو درک نمیکردم تا اواخر بخش ۸ از قسمت اول. حالا میدونم این راهکار هنرمندانه‌ی نویسنده ست برای نشون دادن اهمیت ذرت در زندگی روستاییان چین. اینکه ذرت پدری هست که نان میده، پناهگاهیه در برابر گلوله‌ها، یا حجله‌ای که امیدها توش شکل میگیرن و حتی قبرستانیه برای مردمی که امیدشون ناامید شده.
بی‌‌اندازه از خوندش لذت میبرم

وسطای فصل پنجم یه فرضیه به نظرم رسید. برگشتم از اول فصل پنجمو خوندم و الان که فصل شِشُمو تموم کردم، فک کنم شواهد کافی برای تبدیل فرضیم به نظریه داشته باشم.
حالا فرضیه چی بود؟ توی کامنت سکشن مینویسم:

اومدم فقط برای اینکه شروعش کرده باشم دو صفحه بخونم که یه هو شد ۴ فصل.
فارغ از جذابیت داستان، چیزی که برام زمین‌نذاشتنیش میکنه پافشاری نویسنده ست بر استفاده از سنسوری اُوِرلود. اما برخلاف اساتیدی مثل پروست، از جملات کوتاه استفاده میکنه و توصیفاتشو تک‌تیر و مداوم می‌کوبه به هدف. مخصوصاً اینکه به نظر میاد مو یان فوق‌تخصص توصیف هر چیز قرمزیه.