Status Updates From آنگاه ۶: شیراز؛ شهر گفت‌وگو

در هوای شیراز گویی عنصر مست و مدهوش کننده ای وجود دارد. بهار شیراز می تواند هر غریبه ای را مسحور کند.

دیوان حافظ بخشی از ملزومات و وسایل زندگی روزمره‌ی ماست‌. طوری که گاه حتی به یاد نمی‌آوریم کِی وارد خانه‌ی ما شده، انگار همیشه در گوشه‌ای حضور داشته است؛ همچون یک گلدان چینی یا بلور بر سر طاقچه که تا یادمان می‌آید همان‌جا ایستاده بود یا بشقابی مرغی که تنها در مناسبت‌هایی خاص نقش ایفا می‌کند و بعد بلافاصله سر جای امن قبلی‌اش بازمی‌گردد.

برشی از «کتابی برای داشتن»

پروژه‌ی دولت-ملت سازی پهلوی تصویر آرمانی از شیراز به مثابه‌ی «مهد ادب و فرهنگ ایران» را ترسیم می‌کند...
حافظ و سعدی به همراه فردوسی ستون‌های ادب فارسی معرفی می‌شوند؛ پروژه‌ای که ذیل آن «زبان فارسی» به بنیان اصلی ناسیونالیسم ایرانی عصر پهلوی بدل می‌شود.

- آیا شما تأثیر سعدی و حافظ را در شهر خودشان، بر مردم شیراز، آن همه سال بعد از مرگ آن‌ها می‌دیدید؟

+ شاعران بزرگ اصلاً هیچی را تغییر نمی‌دهند. مسائل اقتصادی هست که وضع را عوض می‌کند.

برشی از «شیرازپُرسی از ابراهیم گلستان»