Status Updates From مدیر مدرسه

با توجه به اینکه این روزها آثار آل احمد را میخوانم، بعد از سرگذشت کندوها رسیده ام به مدیر مدرسه. چند صفحه بیشتر نخوانده‌ام اما میتوانم بگویم کتاب نثری متفاوت از سرگذشت کندوها دارد، توی مایه‌های داستان کوتاه‌هایش، بعد‌ها که قلمی قوی‌تر از اون شاهد بوده‌ایم.
نقد نهایی بماند تا انتهای قصه ..

اینها نقد شخصی هستن و
[من منتقد نیستم]

با توجه به اینکه این روزها آثار آل احمد را میخوانم، بعد از سرگذشت کندوها رسیده ام به مدیر مدرسه. چند صفحه بیشتر نخوانده‌ام اما میتوانم بگویم کتاب نثری متفاوت از سرگذشت کندوها دارد، توی مایه‌های داستان کوتاه‌هایش، بعد‌ها که قلمی قوی‌تر از اون شاهد بوده‌ایم.
نقد نهایی بماند تا انتهای قصه ..

اینها نقد شخصی هستن و
[من منتقد نیستم]

با توجه به اینکه این روزها آثار آل احمد را میخوانم، بعد از سرگذشت کندوها رسیده ام به مدیر مدرسه. چند صفحه بیشتر نخوانده‌ام اما میتوانم بگویم کتاب نثری متفاوت از سرگذشت کندوها دارد، توی مایه‌های داستان کوتاه‌هایش، بعد‌ها که قلمی قوی‌تر از اون شاهد بوده‌ایم.
نقد نهایی بماند تا انتهای قصه ..

اینها نقد شخصی هستن و
[من منتقد نیستم]

تجربه اولین رمان ایرانی
لذت‌بخشه

Meh

نمی‌دونم، شاید بهتره که همینجا که تقریبا نیمی از کتاب رو خوندم نظرم رو بگم.
برعکس اون چیزی که عوام و اکثریت می‌گفتن که این کتاب خوب نبوده، به عنوان کسی که خودش معلمه این کتاب به شدت به مذاقم خوش اومده و حال و هوای جالبی رو برام تداعی می‌کنه.
نمی‌دونم بقیه چه انتظاری از این کتاب داشتند، اما من بون پیش فرض شروعش کردم و حالا به دلم نشسته.

احمق! مثلا داشت توی دل مرا خالی می‌کرد. نمی‌دانست که من اول تصمیمم را گرفتم، بعد مثل سگ هار شدن. و تازه می‌فهمیدم کسی را زده‌ام که لیاقتش را داشته.

تمام فحش‌هایی که می‌بایست به آن مردکه دبنگ می‌دادم و نداده بودم، در دهانم رسوب کرده بود و مثل دم مار تلخ شده بود.

لابد دردی دارد که چنین دست و پا بسته و چنین متکی به تمام خانواده به مدرسه آمده. حتما خطری هست که بسیج کرده.

نزدیک آخر وقت، یک جفت پدر و مادر، و بچه‌شان در میان، وارد اتاقم شدند.

بلند شد و چلپ چلوپ روبوسی کردیم و پهلوی دست خودش جا باز کرد و گوش تا گوش جیره خورهای فرهنگ و«تبریکات صمیمانه» و «ارادت‌های غایبانه» و «فیض جضور» و بدگویی از ماسبق و هندوانه‌ها و پیزرها!

سر پیچ خداحافظ شما و تاکسی گرفتم و یکسر به اداره فرهنگ.

ده سال معلمی و نمرات هفت و ده و یازده دادن قلبم را سنگ کرده بود.

خودشان را به ترسیدن تشجیع می‌کردند.

می‌ترسیدم ماما دوتا بشود.

چایی دومش را هم که سرکشید و قول‌هایش را که داد و رفت، من به این فکر افتادم که «نکند علمای تعلیم و تربیت هم همین جورها تخم دوزرده می‌کنند!»

آرام و مرتب درست مثل واگن شاعبدالعظیم می‌آمدند و می‌رفتند.

در زدم. از پشت در کسی همین آیه را صادر کرد. دیدم فایده ندارد و باید از یک چیزی کمک بگیرم. از قدرتی، از مقامی، از هیکلی، از چیزی.

عصر مثل هر روز از مدرسه درآمده و با یک نفر دیگر از معلم‌ها داشته می‌رفته که ماشین زیرش می‌گیرد. ماشین یکی از آمریکایی‌ها که تازگی در همان حوالی خانه گرفته بود تا آب و برق را با خودش به محل بیاورد.

پای صندوق مواجب، بزرگواری و عزت نفس یا کوچک‌ترین تاخیر، گناهانی است که کفاره‌اش نقره داغ است.

خیلی زود فهمیدند که یک فراض پولدار خیلی بیشتر به درد می‌خورد تا یک مدیر بی‌بو و خاصیت.

نان گدایی، فرهنگ را نونوار کرده بود.

معلم کلاس چهارم را هم با خودمان بردیم. گرچه ترس این بود که او را به جای مدیر بگیرند، اما سیاهی‌لشکر بجایی بود و قلمبه حرف می‌زد و آبروی معلم جماعت بود.

آن‌قدر لولهنگشان آب می‌گرفت که از یک فراش مدرسه توقع سلام داشته باشند.

در جستجوی دوست‌های مشترک در خاطره‌هامان انبان اسم‌ها را زیرو رو کردیم. کار آسانی نبود. او دو برابر من عمر داشت. ولی عاقبت چیز دندان‌گیری به دست آمد و آن وقت راحت شدیم و دانستیم که از چه باید حرف زد.

زنگ که می‌خورد هجوم می‌بردند به طرف آب. عجب عطشی داشتند! صد برابر آنچه برای علم و فرهنگ داشتند.

انگار تمام آجرها فقط برای خاطر پاهای او سینه‌های خودشان را صاف روی زمین پهن کرده‌اند.

شاید اتوبوسش دیر کرده، شاید راه بندان بوده، جاده قرق بوده و باز یک گردن‌کلفتی از اقصای عالم می‌آمده که از این سفره مرتضی علی بی‌نصیب نماند.

اطراف دهنه هر کدام از چاهک‌ها آب راه افتاده بود و علامات ترس بچه‌ها از افتادن در چنین سیاه‌چال‌هایی در گوشه و کتار بود.

کلاس دوم بغل دفتر بود و بچه‌ها داشتند زور می‌زدند و ۷۵۴ را با ۲۶۱ جمع می‌کردند و معلمشان با چشم چپش میز سوم را نشانه می‌گرفت و می‌رفت سر میز اول.