Status Updates From ارغنون

گفته بودم بعد از این باید فراموشش کنم
دیدمش وز یاد بردم گفته‌های خویش را

دیدم و آمد به یادم دردمندی‌های دل
گرچه غافل بود آن مه مبتلای خویش را

کاش بشناسد مرا آن بی‌وفا دختر «امید»
آه اگر بیگانه باشد آشنای خویش را

خندهٔ خورشید را هر صبح دانی که چیست
گوید از عمرت گذشت، ای بی‌خبر، شامی دگر

یغما شد از باد خزان برگ و بر من
آه ای بهار فرودین جای تو خالی
..
ای کاش یا هرگز نمیبود آشنایی
یا آشنایی را نبود از پی جدایی

یاد از آن عهدی که مهری در دل این ماه بود

حال دختر هميشه معلوم است
از همه عيش و نوش محروم است
..
چون كه پا در جهان نهد فرزند
پاي مادر بيفتد اندر بند
..

كاي رسول شريف! دست برآر
بار رنج از دل زنان بردار
اين چه قانون و سنّت و ديني است؟
اين چه رسمي است؟ اين چه آييني است؟
به چه موجب گذاشت ايزد فرد
اين قدر فرق بين زن با مرد
مرد آزاد و شاد، زن بنده
آن سرافراز، اين سرافكنده
..

حافظ:
حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
باده پیش آر که اسباب جهان این همه نیست
..
پاک چون حافظ و خیام جز این یک دم نقد
حاصل کارگه هر دو جهان برده ز یاد
هستی آدم خاکی چه بود؟ نقش بر آب
بیقرار آتش رقصان چه کند بر دم باد؟
ای چو من خسته دل بسته پر سوخته جان
زده هر لحظه ازین عهد سیه دل فریاد
مانده عمری چو من اندر وطن خویش غریب
رفته از غایت بیداد به گردونش داد
..

دلش با دورترین ستاره ها می تپید
..

وان رنج بی حساب تو درداک
چون هیچ در شمار نیامد
وز سفله یاوران تو در جنگ
کاری به جز فرار نیامد
من دانم و دلت که غمان چند
آمد ور آشکار نیامد
چندان که غم به جان تو بارید
باران به کوهسار نیامد

دیدی دلا که یار نیامد
گرد آمد و سوار نیامد
بگداخت شمع و سوخت سراپای
و آن صبح زرنگار نیامد
آراستیم خانه و خوان را
و آن ضیف نامدار نیامد
دل را و شوق را و توان را
غم خورد و غمگسار نیامد
آن کاخ ها ز پایه فرو ریخت
و آن کرده ها به کار نیامد
سوزد دلم به رنج و شکیبت
ای باغبان، بهار نیامد
بشکفت بس شکوفه و پژمرد
اما، گلی به بار نیامد
خوشید چشم چشمه و دیگر
آبی به جویبار نیامد

کجا به یاد من افتی تو نازنین، که نیاید
به خواب کاخ نشینان خیال کلبه خرابان
هوای وصل تو آسوده خاطرم نگذارد
ز خویش بی‌خبرستم، به جانب تو شتابان
سفر به طول کشید، ای سوادشهر کجایی؟
که تنگدل شده ایم از فراخنای بیابان
عجب که باغ و خیابان ز من نشان ندهندت
که‌ در فراق تو پیچان به گرد خویشم و تابان
..
بیا که هجر تو بیمهر آذرم بتن افکند
ز آب دیده، و آذر کسی ندیده به آبان

سرگشتۀ محضیم و درین وادی حیرت
عاقل تر از آنیم که دیوانه نباشیم

عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم
گردی نستردیم و غباری نستاندیم

مست كرد امشب نسيم مست شهريور مرا
گرچه باز از چشم تر آبانم، از دل آذرم

حرفی نهفته گفت و عیان شد که هر که هست
بیداد دیده است که بیداد می کند
..
عارف قزوینی:هر دم ز آشيانه خود ياد مي‌كنم
نفرين به خانواده صياد مي‌كنم

فریاد از آن کنند که فریادرس رسد
فریاد را چه سود، چو فریادرس نماند؟

آه اگر بیگانه باشد آشنای خویش را