Status Updates From خویشاوندی با خورشید و باران...

Que será, será
Whatever will be, will be
The future's not ours to see
Que será, será
What will be, will be

Que Sera Sera
Pixies

اوهوع
آقای پازولینی شعرم می‌گفته پس
خیلی با روحیاتش سازگار نیست احساس می‌کنم:)

کتاب سخت‌خوان و عجیبی بود.

خب مترجم عزیز، این تفاسیر رو لابه‌لای شعرها می‌گنجوندی که حین خوندن بیشتر بفهمم. اون آخر کار چه فایده‌ای داره که پانویس‌ها هم رو می‌کنی :/

"پس شما را کدام دارایی بازمانده؟..."
"مرا؟ بقای بی‌امید."

مثل گربه‌ای‌ام که زنده سوزانده باشندش
به چرخ‌های تراکتور زیر کرده باشندش
پسربچه‌ها از درخت انجیر آویخته باشندش
شش از هفت جانش اما باقی مانده باشد

و در اوج درد می‌فهمیم
نوری که به امیدش زیسته‌ایم
رؤیایی بیش نبوده است،
بی‌منطق و خیالی
و اکنون
سرچشمه‌‌ی اشک‌های شرم.

هر چند حیاتی‌ترین دغدغه‌ی زنده ماندن در من مرده است
بسی عمر به غمگینی و بسی سالیان به بی‌کاری هدر کرده‌ام
من، این قربانی متوحش امیدهای پُروسواس.

هرگز خواهم توانست باز کار کردن
در شور و شوق محض
هنگام که می‌دانم تاریخ ما سر آمده است؟

به نخواستن می‌زیم
جهانی را دوست دارم
که به ننگ مبهمی در وجدان خویش
از آن بیزارم
از رنج‌های تمسخرآمیز و ازدست‌رفته‌اش

زندگی آشوبی ست که این مردم در آن گم شده اند
و آن گاه که از کَفَش می دهند، باکی ندارند
چرا که قلب هاشان از آن آکنده است.
این بیچارگان که در جبر ناگزیر
از لذت های شب بهره می برند
و با این حال
افسانه با همه مهابَتَش درون ایشان و برای ایشان
بازآفریده میشود...
اما آیا من
با قلب آگاه آن کس در سینه
که فقط در تاریخ می زید
هرگز خواهم توانست باز کاری کردن
در شور و شوق محض
هنگام که می دانم تاریخ ما سر آمده است؟