Status Updates From เพชรพระอุมา (ตอน 06) แงซายจ...

จักราธิราช สืบพระบาทเข้าประชิดแล้วสวมกอดไว้แน่น... 'ผู้กองที่รัก ในชีวิตของจักราช จำได้ว่าเสียน้ำตาเพียงสองครั้งเท่านั้น ครั้งแรกเมื่อราชวงค์เทพถูกโค่น...ส่วนครั้งที่สอง คือครั้งที่คนชื่อรพินทร์ ไพรวัลย์จากไป...'

แล้วมิช้ามินาน เขาก็หลับสนิทไป ภายใต้ผ้าคลุมผืนเดียวกับกษัตริย์องค์ใหม่แห่งมรกตนคร /me เป็นบทบรรยายที่เซ็กซี่เหลือเกิน

'แงซาย?' 'ครับผม' 'ฉันเกลียดขี้หน้าแกฉิบเผ๋งเลยว่ะ' 'ผมก็เกลียดขี้หน้าผู้กองบรรลัยจักรเหมือนกัน คนห่าอะไรพรรค์นี้ก็ไม่รู้ เลือกเย็นชะมัด' /me ทำไมน่ารักงี้ ซึนมากไป๊

ขอนอนกับผู้กองสักคนได้ไหม? | ขอนอนกับผู้กองสักคนได้ไหม? | ขอนอนกับผู้กองสักคนได้ไหม? | ขอนอนกับผู้กองสักคนได้ไหม? | ขอนอนกับผู้กองสักคนได้ไหม? | ขอนอนกับผู้กองสักคนได้ไหม? | ขอนอนกับผู้กองสักคนได้ไหม? | ขอนอนกับผู้กองสักคนได้ไหม? | ขอนอนกับผู้กองสักคนได้ไหม? /me ฟินนนนนนนน พีคที่สุดแล้วราวกับแฟนเซอร์วิซ #ทีมแงซายรพินทร์ #ฟินแรงเฟร่ออออ

รพินทร์ลืมตาขึ้น จุ๊ปากเบาๆ มองเห็นร่างตระหง่านงามราวกับเทพบุตรนั้นยืมยิ้มละไมอยู่ข้างเตียง

จักราชยิ้มพรายขึ้นมาได้เป็นครั้งแรก 'ทราบไหมครับ ที่ผมรักผู้กองมาแต่ไหนแต่ไร ก็เนื่องมาจากวาจาช่างประชดแดกดันชนิดนี้แหละ' /me ชั้นชอบเวลาแกทำให้ผู้กองต้องแดกดันนี่แหละะะ

จักราชแย้มสรวลน้อยๆ 'ผู้กองมีความเห็นอย่างไรครับ?' ก็มีเสียงกระซิบจากริมฝีปากที่จ่อมาใกล้หู ซึ่งคุ้นกับโสตประสาทของอดีตแงซายดีที่สุด... /me เก็บ เพราะชอบบทสนทนาพิเศษยั่วยุคารมกันแบบนี้ เหมือนที่แงซายว่า เวลาผู้กองเดือดดาล มันเป็นภาพที่น่ารัก

สายพระเนตรของจักราช กวาดค้นหาไปโดยรอบ...เหมือนจะหาใครสักคนหนึ่ง 'ท่านพรานใหญ่รพินทร์ ไพรวัลย์...ข้าพเจ้าต้องการให้ท่าน ขึ้นมายืนเคียงข้างข้าพเจ้า ณ ที่นี้ด้วย!'

จะรู้สึกยินดีบ้างไหมครับ...ถ้าผมจะบอกว่า ผมรักแงซายมากกว่าคุณหญิงเสียอีก! /me ยิ่งกว่ายินดีอีกกกกก ฉลอง!

'แงซาย...ฝากความระลึกถึงอย่างสุดหัวใจมาถึงผู้กองรพินทร์ด้วย' 'ไปบอกแงซายด้วยว่า...ผู้กองระลึกถึงเขาทุกขณะจิต'

แงซายมันแรดดดดด 5555 หัวเราะกับมารยามันหนักมาก คือเอ็มใช่มั๊ย ชอบเอาชนะนี่เองใช่มั๊ย โอ๊ยย จักราช #แงซายเมยานี

รพินทร์ ไพรวัลย์ ทรุดตัวลงนั่งใกล้ๆ แงซาย ถอนหายใจยาวออกมาครั้งหนึ่ง 'เสน่ห์ของแกมันก็อยู่ที่ความอ่อนหวาน ประกอบไปด้วยวาทศิลป์นี่แหละ แงซาย'

จำไว้นะ คนฉลาดมีเล่ห์เหลี่ยม มักจะพูดในลักษณะนี้เสมอ คือไม่ต้องการให้มีอะไรมาผูกมัดตนเองไว้... เขาไม่ต้องการให้มีการคาดคั้นโดยปล่อยให้เป็นข้อวินิจฉัยของพวกเราเอง

End of book No. 21