Status Updates From I nutrimenti terrestri

آه!ناتانائیل، هنوز از چه بسیار چیزها که می توانستیم چشم بپوشیم!جان های ما هرگز چنان که باید تهی نمی شوند تا سرانجام بتوانند چنان که باید از عشق_از عشق،از انتظار و امید که یگانه دارایی حقیق ماست،سرشار کردند.

منالک ، در عزیمت ها چه چیز را این همه دوست می داری؟پاسخ داد: نخستین احساس مرگ را.

درهجده سالگی،هنگامی که نخستین درس هایم را به پایان بردم،با روحی خسته از کار، قلبی تهی،ملول از بودن،جسمی به تنگ امده از قید و بندها،بی هدف ،در حالی که شور و هیجان سرگشته ام را می فرسودم.در جاده ها به راه افتادم.

ایا ان بندر ارام،از پس این همه بی راهه رفتن های نومید کننده و سرگشتگی در این سو و آن سو، فرا خواهد رسید؟تا سرانجام روانم ارامش یابد و بر اسکله ای استوار، نزدیک فانوس دریایی گردان به دریا بنگرد.

ای روح من!به هیچ وجه به اندیشه ای پایبند مباش.هراندیشه ای که داری به پهنه دریا بینداز تا باد ان را از تو بگیرد و ببرد.تو خود هرگز آن را به آسمان ها نخواهی برد.

اه! اگر می دانستی، ای زمین که بدین سان پیری و بدین اندازه جوان،اگر می دانستی که زندگی بس کوتاه ادمی چه طعم تلخ و شیرین،چه طعم دلپذیری دارد!

و من پس از زیستن،به خوابی فروخواهم رفت اندکی عمیق تر،و اندکی غفلت بار تر از انکه هر شب در انتظار هستم…

بیماری های شگفتی در جهان است
و آن خواستن چیزی است که نداری.
گفتند:_ماهم با ملال رقت بار روح خویش آشنا خواهیم شد.

ناتانائیل،تنهاخداست که نمی توان در انتطارش بود.در انتظار خدا بودن ناتانائیل،یعنی درنیافتن اینکه اوراهم اکنون در وجود خود داری.تمایزی میان خداوخوشبختی قائل مشو و همه خوشبختی خود را در همین دم قرار ده.

چنین می نمود که سراسر وجودم نیازی شگرف به تازه شدن دارد.در انتظار بلوغی دیگر بودم.آه! چه می شد اگر می توانستم به چشمانم بینشی تازه ببخشم.پلشتی از انها بزدایم و کاری کنم که هرچه بیشتر به اسمان نیلگونی مانند شوند که بدان می نگرند…

واگر جان ما ارزشی داشته باشد، برای این است که سخت تر از برخی جان های دیگر سوخته است.

ناتانائیل،من زندگی دردالود را از دل اسودگی بیشتر دوست می دارم.اسایشی دیگر جز خواب مرگ ارزو نمی کنم.