Status Updates From Script Intro หนังสือเล่มนี้...

จบแน้ววว ให้ 4 ดาวววว เลิกงานเดี๋ยวรีวิว

แค่แกบรรยายว่า ‘ฝนพังงาตก 7 วัน 7 คืนจนภูเขาแทบจะละลาย’ แค่นี้ก็คือแอ็กชั่นสำหรับผมแล้ว - พูดดี!!!!

เห้ยยย เหมืองแร่!! เหมืองแร่!!!!! 😭😭😭😭

เอาเข้าจริงแล้วมันไม่มีกฎตายตัวหรอก เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณคิดว่ามันมี คุณก็เตรียมตัวฉิบหายได้เลย - สื่อได้ดี คนที่กังวลกับเรื่องกฎแห่งภาพยนตร์ สุดท้ายก็ได้ตระหนักว่าทำไปเหอะ จะบรรยายจะสื่อด้วยภาพก็เล่าไป

ฉากเล็ก ๆ ที่กินเวลาไม่กี่นาทีเหล่านี้นี่แหละที่มีความหมาย และทำให้คนดูจดจำได้มากกว่าฉากใหญ่ ๆ เสียอีก

ผมคิดว่าถ้าคุณเขียนสิ่งที่มันจับใจผู้คนได้ในทางใดทางหนึ่ง ถึงแม้บางครั้งมันจะทำให้คุณเขินอายอย่างที่สุดก็เถอะ แต่ถ้าคนดูได้ดูมัน ไม่ว่าจะบนจอใหญ่หรือจอเล็กก็ตาม พวกเขาจะไม่มีทางลืมมัน ไม่มีทางลืมช่วงเวลาเหล่านั้น

ต้องทำการบ้านเพิ่มเติมเพื่อเก็บรายละเอียดทุกอย่างให้ได้มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการพูดคุยกับตัวผู้เขียน หรือลองหาข้อมูลเพิ่มเติมในอินเทอร์เน็ต ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วสิ่งที่ค้นคว้าหามาเพิ่มอาจจะไม่ถูกใช้งาน แต่การรับรู้ข้อมูลนั้นไว้ก็เป็นสิ่งจำเป็นอยู่ดี - คสพ.ระหว่างฉันกับ Bookmark มากมายใน Safari และ x 555555

พอเทียบกับหลาย ๆ คนที่ผ่านมาในเล่ม โนแลนดันเขียนบทแบบปกติสุดเลยซะงั้น555

เพิ่งรู้ว่าแม่สตีเวนสปีลเบิร์กเคยเล่นชู้กับเพื่อนผัว แล้วสตีเวนวัยเห่อกล้องดันไปถ่ายฟุตเทจนั้นได้พอดี โอ้โห ยัยนี่ เล่นชู้ไม่ดูเวล่ำเวลา เป็นบุญมากนะที่ลูกเธอไม่เสียผู้เสียคน

ผมเป็นคนเขียนสคริปต์ เขียนทุกไดอะล็อก ไม่มีการด้นสดในภาพยนตร์ แต่ผมก็ไม่สามารถพูดได้หรอกว่าทุกสิ่งที่เขียนเป็นไอเดียของผม เพราะสิ่งที่ผมทำคือฟังนักแสดงคุยกันข้างหลังฉาก แล้วก็เขียนสิ่งที่พวกเขาพูดกันลงไป

บทสนทนาที่ยิ่งติดขัดก็ยิ่งดี ยิ่งสะดุดก็ยิ่งเป็นธรรมชาติ

ไดอะล็อกและปฏิกิริยาในฉากเหล่านี้เกิดขึ้นจากไหวพริบและความสามารถของนักแสดง ซึ่งเป็นสิ่งที่คนเขียนสคริปต์ไม่อาจจินตนาการถึง

เวลาคนคิดว่าสิ่งที่เห็นในภาพยนตร์คือการด้นสด มันถือเป็นคำชมนะ แต่ผมไม่คิดว่าจะมีใครเข้าใจหรอกว่าพวกเขาต้องทำงานหนักขนาดไหน - ซี้ดมาก แสดงให้เหมือนไม่แสดง มีสคริปต์ให้เหมือนไม่มีสคริปต์นี่มันยากจริง ๆ 555 พอทำเหมือนจริงมากเข้าหน่อย ความพยายามในการสร้างตัวละครและบทสนทนาให้ออกมาบังเอิญและไหลลื่นอย่างแนบเนียนที่สุด ถูกลดทอนเหลือแค่คำว่าด้นสดทันที

สิ่งที่ตัวละครทำจะบอกเราว่าตัวละครนั้นเป็นคนแบบไหน แต่สิ่งที่ตัวละครพูด จะบอกเราว่าตัวละครนั้นมองเห็นตัวเองเป็นคนยังไง - โอ้ยตายละฉันชอบคนเขียนบทคนนี้ ฉันก็ชอบคิดตามบทพูดในนิยายกับหนังเหมือนกัน มันสำคัญและบอกเล่าทุกอย่างได้มากจริง ๆ

ผมโตมาในครอบครัวที่ทุกคนฉลาดกว่าผม แวดล้อมไปด้วยเพื่อนฝูงที่ล้วนฉลาดกว่า ดังนั้นผมจึงรู้สึกเพลิดเพลินเมื่อได้ยินคนฉลาด ๆ พยายามจะโน้มน้าวกันด้วยเหตุผล

เพราะการลดทอนมิติของตัวละคร อาจทำให้คนดูตัดสินพิพากษาเธอได้ในทันที ทั้งที่ความจริงแล้ว การจะตัดสินใครสักคนไม่ควรเป็นเรื่องง่ายขนาดนั้น

ถ้าคุณหาหนทางทำให้มันกลายเป็นเรื่องของตัวเอง คุณก็ทำภาพยนตร์ได้ทุกอย่าง จะเล่าเกี่ยวกับเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ ยุคกลาง หรือเกี่ยวกับอวกาศก็ได้ คุณต้องหาทางเชื่อมโยงตัวเองกับเรื่องราว ถึงแม้ว่าเรื่องที่เขียนนั้น ดูเผิน ๆ แล้วจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวคุณแม้แต่น้อย - อันนี้เห็นด้วยมั่ก ๆ คือไม่จำเป็นต้องประสบพบเจอเรื่องราวทุกอย่างบนโลกหรอกถึงจะเขียนบทดี ๆ ได้ เหมือนการแสดงอะ ไม่ต้องเม็ดตงเม็ดตอดอะไรขนาดนั้นหรอก

ถ้าเรารู้สึกมีความสุขหรือสนุกระหว่างกำลังเขียน อาจแปลได้ว่าเรากำลังหลงทาง เพราะความทุกข์ทรมานต่างหากที่เป็นเข็มทิศคอยบอกว่าเรามาถูกทางแล้ว - เหยดเข้ มองมุมกลับปรับมุมมองจัดเลยเฮีย5555555