Status Updates From Starożytność bajeczna

Nieświetny z niego mówca, ale rumieniec zawstydzenia krasi mu policzki — śliczny jest teraz jak zawsze.

Czy to kwiaty tak pachną, czy ciało bogini ? Jest oszołomiony, nic nie widzi, nic nie słyszy, oprócz jej jednej. Już nachyla się nad nią - już dwoje ramion owija mu szyję - już słodkie jak miód usta zwierają się z jego ustami...

Chodź do mnie, mój cudny, mój upragniony! Miłość czeka na ciebie.
Zabiło wzruszeniem serce młodziana, szybkim zamachem noża zrąbał ostatnią, wstrzymująca go gałąź - jej wężowe końce opadły z jękiem - i rzucił się naprzód.

- Kłamiesz! - krzyknął szeregowiec rzucając się na trefnisia. - Cicho bądź ty, rozumiesz!

Przypadł ten Syzyf do gustu Autolikosowi. - Słuchaj no - prawi - zamieszkajmy razem.
Zgodził się. Mieszkają razem.

- Co też ty mówisz!
- A no tak. Ja już dawno nakazałem żonie, aby po mojej śmierci nie odprawiała żadnych zadusznych obrzędów. Spełniła moją wolę. Wobec czego idę do Hadesa i użalam się: Pozwól - mówię mu - powrócić na świat, nauczyć żonę obowiązków. Pozwolił. No a mnie, rozumie się, nie pilno znowu powracać do podziemi.

- Czy to ty, Syzyfie ?
-Ja.
- Przecież ty już jesteś umarły ?
- Byłem umarły, a teraz, jak widzisz, jestem żywy.

Jednak sieci obłudy wątłe są...

- Czy znasz Troję ? - Nie znam.
- A Ilion znasz ?
- Także nie.
- No, to może znasz Pergamon. - O, Pergamon to znam.
- Wyśmienicie.
Wzięli go na okręt admiralski, niechaj wskaże, gdzie należy lądować.

Zwierzając gwiazdom niebieskim ból jasnowidzącej duszy, słała pozdrowienie w cierpieniu innej tęsknej ptaszynie, tej co w cieniu groty idejskiej zlewa łzami minione i niepowrotne szczęście wiośnianej młodości.

Kiedy dopełni się przeznaczenie twoje, przypomnij sobie, że czekam na ciebie.

Aleksander boczył się na nich i na ich towarzyszki i lubo przewyższał wszystkich urodą, i niejedno serce dziewczęce zabiło dla niego, nie zaszczycił ani jednej wzajemnością. Za to lubił polowanie, lubił leśne samotnie, nawoływania ptactwa, szum drzew i inne głosy przyrody, tak niedostępne, a tak zarazem bliskie naszemu sercu.

Bardzo prędko zorientował się, że wybór Heleny na niego paść nie może. Prawda, był niepospolicie rozumny i wiedział o tym, ale przecie pięknym dziewczętom, rzecz zwykła, nie o to chodzi, a blaskiem nie mógł dorównać innym. (o Odysie)

W tej samej chwili Alastor, duch mroków podziemnych, szepnął mu do ucha:
— Czyżby ? Masz jeszcze jedno życzenie — niespełnione!

Tezeusz powrócił na świat, lecz powrócił już nie taki, jaki był poprzednio. Wyraz szczerości i męstwa w jego obliczu, uprzejmy uśmiech, miłościwy blask oczu — wszystko to znikło; wydawał się nieufny i pochmurny. Wśród obywateli nie zauważył dostatecznej radości z powodu swego ocalenia i to jeszcze powiększyło jego przygnębienie. A w domu tymczasem czekało go nieszczęście.

oprócz Tezeusza odznaczył się i syn Neleusa, Nestor, o którym będzie później mowa, a jeszcze bardziej niejaki Kenajos. Opowiadano o nim, że kiedyś był dziewczyną i tylko z łaski Posejdona został przemieniony w mężczyznę, i to takiego, którego nie imają się strzały.

Rozpacz przechodziła w gniew w miarę tego jak słońce, zgasiwszy poranną zorzę, wzbijało się po sklepieniu niebieskim; gniew zastygał w smutek, gdy zaczęło się opuszczać w wilgotne objęcia morza. Zasnęła jej dusza cichym snem niepamięci, podczas gdy jej oczy, szeroko rozwarte, obojętnie patrzyły na niezamąconą taflę niebieską.

Obudził się Tezeusz. O radości, jakże byłaś znikoma! Ale nie ma wyjścia, trzeba poddać się życzeniu boga. I okręt cicho, cicho ślizga się po nocnych falach.

Powściągnij pragnienie twoje, Tezeuszu, nie żądaj szczęścia wyższego nad ludzką miarę.

Śpi i Tezeusz, ale sen ma niespokojny. Kim jest ów młodzieniec, który podchodzi ku niemu, wyższy wzrostem i piękniejszy niż kto bądź ze śmiertelnych? Na głowie ma wianek z bluszczu i tyrs kołysze się w jego prawej ręce; ale i bez tych oznak, po wilgotnym spojrzeniu, po tajemniczym uśmiechu poznać można władcę wyspy Dionizosa.

Nie bójcie się, wszystko jest przewidziane i ułożone: zabierze nas okręt ateński, który król Egeusz umyślnie posłał za nami!
Ślicznie. Oto i brzeg morski. Ale tu nowa bieda: ktoś śledzi nas. Jesteśmy zgubieni!

Poszedł na wskazaną górę; straszna lwica siedziała na wysokiej skale straszna, ale piękna, dla takiej nie jest hańbą umierać.

Na sąsiedniej górze rozsiadł się dziwotwór — Sfinks.

I tu już nic nie umiem wam powiedzieć, co się stało; czy nalała mu lubczyku, aby opętać najznakomitszego w Helladzie bohatera, czy oczarowała go swoją zdumiewającą urodą (...)

strach mrozem idzie im po kościach

Oto powracam z państwa baśni

Gdzieś tu musi być klucz do tego zapartego na głucho morza, tylko gdzie go zdybać? Czy to może ten głaz? Czy tamten? Próbuje, podważa jeden po drugim, aż tu nagle łoskot, płomień, grań między turniami sypie się, zapada słup na prawo, słup na lewo, a między nimi morze z hukiem wlewa się, pędzi gdzieś — w morze mórz. To ogrom! To Ocean! I on to przebił ku niemu szlak.

Idzie Herakles morskim okrajem, idzie to równiną, to skroś przez pagóry, idzie dzień i drugi, siła dni już idzie, a tu nie ma i nie ma miejsca, gdzie słońce zachodzi. Aż nagle przed nim zamyka się morze — wierch na prawo, wierch na lewo, a za ich przełęczą, jak na urągowisko, słońce gdzieś zapada, w jakąś zagórską krainę. Ale Herakles nie upada na duchu — baśń go oskrzydliła.

Ogniste jest serce niebieskiego powoźnika, ale choć przy wielu zatrzymało się istotach, nigdy nie miłowało nikogo tak, jak cudną Klimene, co zostać miała małżonką króla etiopskiego Meropsa władającego ziemią, gdzie słońce zachodzi.