Status Updates From Za kamień i za ciemność

Książka dająca do myślenia kim tak naprawdę jest człowiek jeśli znajdzie się na ścieżce inkwizytora, wiedźm czy innych współbohaterów książki

Bardzo ciężka i wymagająca książka i tak wiem, że nie jest to romans, ale jeśli sięgnięcie po nią to przeżyjecie ją całym swoim ciałem.

Nie doświadczycie tu miłości i radości…, a gorycz, zniszczenie okraszone dobrym czarnym humorem lecz czy to źle? Nieee, bo całkiem dobrze się to przystaja jako odskocznię od innych książek.

Bardzo ciężko tak zdawać relacjęna bierząco z czytania, bo trzeba się mocna wpychać ze względu na wielowątkowość książki gdzie wszystko jest ze sobą połączone i co chwilę dowiadujemy się o kolejnych częściach układanki…

Tematy inkwizycji… lubię takie hihihi

Walki, tajne nielegalne organizacje… i ta „krwista” rzeczywistość… ojojoj grubo się dzieje, ale to ma być dla dobra ogółu? No nie wiem.

Czuję, że to będzie chora książka… a to co się po kilku stronach dowiedziałem - mroczny, szczurzy świat i opis otoczenia baaaardzo realistyczny.

Patrzył na południe.
W szarości dogorywającej nocy rozciągające się przed nim pustkowia przypominały niestaranny ołówkowy rysunek.

Odkąd zjawił się w karawanseraju, nie potrafił myśleć o niczym innym. Jakaś jego część nie mogła się doczekać, kiedy wyruszy w drogę. Po tym, co spotkało go w Baraghod, cisza bezludnych ziem wydawała się kusząca niczym miękkie łoże po latach sypiania na sienniku pełnym gwoździ. Obiecywała ukojenie.

Nie musisz się wstydzić blizn, które zostawiły ci wiedźmy, Razaguelu. Ani tych, które nosisz z powodu jej nienawiści, ani tym bardziej tych - wskazała skaryfikacje na jego ramieniu - za które zapłaciłeś uczciwą cenę.

Mówią, że ciemność jest niczym bez światła, tak jak światło jest niczym bez ciemności - mówi. - Ale to nieprawda. Gdy w mrokach podziemi zdusisz światło, co zostanie? Ciemność. Tylko ciemność, zawsze ciemność, która nie potrzebuje niczego i nikogo, by być w pełni sobą. Ten najstarszy z żywiołów, pradawny, nieokiełznany...

Słyszeli szepty, echa śledzących ich kroków, czasem gwizdy, odległe krzyki i skomlenia dobiegające z ciemności, z każdej strony jednocześnie i z żadnej zarazem, jakby kakofoniczny koncert dawała grupa upiorów istniejąca tylko w ich głowach.

Mapka przypominała rysunek obłąkanego kartografa, który nanosił na nią kreski i linie w zupełnie przypadkowym porządku.

Oddychać. Powoli wypuścił pełne kurzu powietrze-na wargach czuł słony posmak, nie wiedział, soli czy krwi-i zaczął pełznąć wzdłuż ściany, cal za calem, jak ślepy, na wpół rozgnieciony robak.
Oddychać. Przeć naprzód. Słuchać.
Na resztę przyjdzie czas później.

Oddychać. Powoli i miarowo. Skupił się na szalonym biciu serca. Waliło jak młot, a każdy oddech był niczym mały koniec świata; z każdym haustem slonego powietrza Raza docierał do granicy, za którą zaczynał się nieskończony ocean bólu.

Na powierzchni światło nigdy nie znikało całkowicie, nawet w najciemniejszą noc. Ale tam, głęboko w uroczysku, był tylko nieskończony mrok.

Nie ma pojęcia, czym jest prawdziwa ciemność, kto nigdy nie doświadczył absolutnego mroku podziemi.

Jeśli pozwolisz, by szepty cię omotały i sprowadziły na manowce, spotka cię los gorszy od śmierci.

Po jakimś czasie zdołał nieznacznie przekręcić głowę, usiłując zorientować się, gdzie jest, jednak zewsząd otaczała go czerń, natarczywa i zbyt gęsta, by ludzkie oko zdołało ją przeniknąć.

Przez jedno trwające w nieskończoność uderzenie serca jego rozczapierzone palce przecinały pustkę.

W rzeczywistości Raza cały czas czuł zimny supeł strachu zaciskający się w piersi.Mógł go ignorować i robić dobrą minę do wyjątkowo parszywej gry, ale supeł stale tam był

Stal, z której ją wykonano, była ciemna, przyćmiona, jakby wewnątrz uwięziono dym.

Ryttera dręczyło przekonanie, że Gorenbergh po prostu robił to, w czym był najlepszy - rozpętywał chaos.

Tyle ludów, tyle sprzecznych celów.Dopóki połowa zgromadzonych tu ludzi pragnie wpuścić drugiej połowie skorpiona do buta, tylko po to, by chwilę później znaleźć żmiję we własnym namiocie, dopóty budowanie w Isztaret imperium wydawało się niemożliwe. A mimo to od tysiąca lat na Pustyni panował pokój, a nawet coś na kształt braterstwa,

Tyle ludów, tyle sprzecznych celów.Dopóki połowa zgromadzonych tu ludzi pragnie wpuścić drugiej połowie skorpiona do buta, tylko po to, by chwilę później znaleźć żmiję we własnym namiocie, dopóty budowanie w Isztaret imperium wydawało się niemożliwe. A mimo to od tysiąca lat na Pustyni panował pokój, a nawet coś na kształt braterstwa,

Rozumiem rzekł Vrikhaur, rozmasowując energicznie nadgarstki. W takim razie wyświadcz mi ostatnią przysługę: postaraj się żebyśmy się więcej nie spotkali. Bo wtedy będę musiał cię zabić. A tego nie chcę. Straciłem już zbyt wielu przyjaciół.
Odwrócił się i, nie trwoniąc więcej słów, zniknął w ciemnościach wraz ze swymi ludźmi.

Tak łatwo byłoby jej posłuchać. Może zbyt łatwo. Odwrócił się do pustyni plecami, choć serce zaciążyło mu nagle w piersi niczym wór kamieni.
Przykucnął i zatopił palce w miękkim piachu. Wrócę, obiecał. Ale najpierw muszę coś dokończyć.
Rany na lewej dłoni otworzyły się i krew, dotąd powoli przesączająca się przez opatrunek, wreszcie spadła kilkoma kroplami na ziemię, pieczętując przysięgę, którą Raza złożył pustyni.