Status Updates From جنگ شکر در کوبا

«در اروپا می‌گویند کوبا کشور کم‌رشدی است. من پرده‌ی عفافی را که بر این لغت تازه کشیده‌اند می‌ستایم. کم‌رشد یعنی چیزی که گناهش گردن کسی نیست. آب و هوا سبب آن است؟ شاید. آیا منافع زمینی باعث آن می‌شود؟ کسی چه می‌داند. بلکه بی‌جانی و سستی ملت عامل کم‌رشدی باشد؟ در هر صورت گناهش گردن طبیعت می‌افتد که زن‌باباگری درآورده و در موهبت‌های خود خست نشان داده. مبادا برای یافتن مسئولان کم‌رشدی یک ملت به سراغ آدم‌ها بروید!»

«باتیستا منفور بود ولی کسی نمی‌دانست چه کسی را باید جایگزین او ساخت. هرگاه با کسی از انتخابات عمومی صحبت می‌کردید به شما می‌خندید.»

هرگاه بیگانگان پیوسته به صورت واسطه در روابط عمومی جامعه مداخله داشته باشند، و مردم مجبور باشند در پرتو حمایت آن ها چراغ کار و مطالعه و حتی زندگی خصوصی خود را روشن کنند و هرگاه کشیدن برق به این ده یا آن روستا به اراده پایتختی دیگر و کشوری دیگر بستگی داشته باشد، آن وقت بین ملت شکاف می افتد و بر بنیاد و یگانگی و اتحاد آسیب وارد می آید.

A must-read page-turner for any Cuban (or fellow ally) interested in the oft forgotten complexities of Cuban history pre-1959 and the nuances behind the success of its subsequent revolution as told through the fresh eyes of an outsider (the incredibly lucid Sartre, no less). Easy to criticize via a modern lens, but reminds us this cause wouldn’t have succeeded if it weren’t based on some pressing need for change.