Status Updates From Don Quijote de la Mancha (D...

ولی از لای گل‌ها رد نشود و سفیدی خود را که از آزادی و جان خود بیش‌تر عزیز می‌دارد ملوث نگرداند. زن پارسا و عفیف به مثابۀ قاقم است و عصمت او سفیدتر از برف، بنابراین کسی که می‌خواهد زنش عفت خود را از دست ندهد، بلکه آن را چون گوهری گرانبها نگاه دارد و حفظ کند، نباید با او چنان کند که شکارچیان با قاقم، نباید بگذارد هدیه‌ها و دلربایی عاشقان سمج در سر راه او قرار بگیرد.

بنا به روایت طبیعی‌دانان، قاقُم حیوان کوچکی است که پوست آن از سفیدی برق می‌زند و شکارچیان برای گرفتن او متوسل به نیرنگ ماهرانه‌ای می‌شوند؛ یعنی وقتی نقاطی را که این حیوان عادتا از آن می‌گذرد پیدا کردند آن‌ها را با گل و لای می‌بندند، سپس حیوان را از جلو می‌تازانند و به سوی آن نقاط می‌رانند. همین که قاقم به نزدیکی گل و لای رسید می‌ایستد. حاضر است او را بگیرند

کیست که بتواند سرنوشت مرا بهبود ببخشد؟ مرگ. و کیست که به سعادت عشق نایل می‌شود؟ بی‌وفایی. و دردهای عشق را چه چیز درمان می‌کند؟ جنون. پس شرط عقل نیست در مقام علاج دردی برآمدن که داروی آن مرگ است و بی‌وفایی و جنون.

کیست که این درد را به جان من ریخته است؟ عشق. و کیست آن‌که مانع خوشبختی من است؟ تقدیر. و کیست که این غم را به من روا می‌دارد؟ فلک. پس وای به من که باید از مرگ با این درد عجیب بر خود بترسم! زیرا عشق و تقدیر و فلک برای کشتن من دست اتحاد به هم داده‌اند.

چیست آنچه مایهٔ رنج جان من است؟ نفرت. و چیست آنچه بر اندوه من می‌افزاید؟ حسد. و کیست آن‌که تحمل مرا می‌آزماید؟ هجران. پس وای به من که دردی که مرا می‌خورد درمان ندارد! زیرا هر امیدی در قبال نفرت و حسد و هجران نقش بر آب است.

چون عشق در نزد بسیاری از جوانان، شایستگی نام مقدس عشق را ندارد و تنها هوس زودگذری است که هدف آن اقناع حس شهوت است و همین که کام دل گرفته شد آتش عشق خاموش می‌شود. در صورتی که در عشق حقیقی هرگز چنین نیست.

بعد از کتک مفصلی که از 20 نفر خوردن، مهتر دن کیشوت چنین می‌گوید:
ارباب اکنون که این نامرادی‌ها از ثمرات پهلوانی است ممکن است به من بفرمایید آیا در همۀ ایام سال عاید انسان می‌شود و یا مانند درو فصل معینی دارد؟ چون به نظر من اگر ما دو بار دیگر به همین نحو محصول برداریم عمری که به محصول سوم برسیم نخواهیم داشت.

از این قرار ما نایب خداوند در جهان و وسیله‌ی اجرای عدالت او هستیم و چون امور جنگی و کلیه‌ مسائل مربوط به آن جز به وسیله‌ی کار طاقت‌فرسا و ایثار خون و عرق به مرحله‌ی اجرا در نمی‌آید، نتیجه می‌گیریم کسانی که جنگ را حرفه‌ی خود ساخته‌اند بی‌شک کاری بس مهم‌تر از آن کسان می‌کنند که در راحت و امنیت تنها به این بس کرده‌اند که به درگاه خدا دعا کنند تا او نیازمندان را یاری رساند.

وظیفه‌ی سربازی که امر فرماندهش را اجرا می‌کند کم‌تر از وظیفه‌ی خود فرمانده نیست. منظورم این است که برادران روحانی در کمال آسایش و آرامش خیر زمین را از آسمان می‌خواهند، ولی ما سربازان و پهلوانان چیزی را که ایشان به دعا می‌خواهند به عمل درمی‌آوریم و این خیر و صلاح را به قوت بازو و با دم شمشیر برای خویش برقرار می‌سازیم و در این راه از بی‌مهری حوادث جوی در پناه نیستیم.

آیا با همه‌ی آن ناملایمات و آن ناراحتی‌ها باز باید به عهد خود وفا کنیم یعنی با لباس بخوابیم و در آبادی‌ها بیتوته نکنیم و به هزاران ریاضت غیرمعقول دیگر که جزو نذر آن پیرمرد دیوانه، مارکیز د مانتوآ، بوده است و جنابعالی اکنون خیال تقلید از آن را دارید عمل کنیم؟