Status Updates From همنوایی شبانه ارکستر چوبها

اما این را هم می‌دانستم که تلقین کردنِ این امر به اریک فرانسوا اشمیت آسان نبود. در این مدت ایرانی‌ها را خوب شناخته بود. می‌دانست هیچکدام چشمِ دیدنِ دیگری را ندارد. هرکس پیش او می‌آمد برای دیگری فتنه می‌کرد

اگر انسانِ اولیه برای بیانِ مقصود بیشتر از چند کلمه در اختیار نداشت آیا این بدان معناست که ما نسبت به انسانِ اولیه احساساتِ پیچیده‌تری داریم؟

سید به بی‌ارزشیِ کلمات پی برده بود. به همین دلیل بی‌دریغ خرجشان می‌کرد. او به یک چیز دیگر هم پی برده بود: فلاکتِ روحی و نیازِ بیمارگونه‌ی آدم‌ها به شنیدنِ حرف‌های خوشایند و تمجیدهای بی‌ماخذ

ما تا کجا مسئول اعمال خود هستیم؟ من می‌خواستم پنجره‌ی اتاقم را ببندم اما توفانی بی‌هنگام آن را از جا کند و با خود برد. حالا پنجره‌ی اتاقِ من سرنوشتِ مستقل خودش را دارد. ممکن است به جای قطع کردنِ سرِ عابرِ نگون‌بخت،‌پایش را بشکند یا فقط به جراحتی سطحی اکتفا کند. اما این به معنای پایانِ هستیِ این عمل نیست. فرض کنیم در جایی فرو آید که هیچ عابری نیست

باید ازت مراقبت کنم. داری خودت را نابودی میکنی -
آنچه مرا نابود می‌کند دیگری است -
می‌توان میان دیگران تنها زیست -
عجالتن این دیگرانند که وسطِ تنهاییِ من زندگی می‌کنند -
این دیگران را تنهاییِ تو به وسطِ معرکه کشیده است -
آمده‌ای نصیحتم کنی؟ -
آمده‌ام کمکت کنم -

میگویند فراموشی دفاعِ طبیعی بدن است در برابر رنج. میگویند دردی که نوزاد، هنگام عبور از آن دریچه‌ی تنگ، متحمل میشود چنان شدید است که کودک ترجیح میدهد رنجِ زاده شدن را برای همیشه از یاد ببرد
[...]
داشتم به روزی فکر میکردم که بدنِ ماتیلد تصمیم گرفته بود هرچه را به قسمت خاکستری مغزش میرسد فورا پاک کند. نه آینده وهم شود، نه گذشته خاطره شود. فقط اقتدارِ لحظه بماند و بس

به او غبطه می‌خوردم. من نگرانِ قضاوتِ دیگران بودم و او خودش را از بندِ قضاوت آزاد کرده بود. من با تصویری زندگی می‌کردم که می‌خواستم دیگران از من ببینند و او بی‌تصویر زندگی می‌کرد

کتاب «پریشان‌خاطری» اثر «فرناندو پسوا» را برداشتم: «من در خود شخصیت‌های مختلفی آفریده‌ام. من این شخصیت‌ها را بی‌وقفه می‌آفرینم. همه‌ی رویاهای من، به محضِ گذشتن از خاطرم، بی‌هیچ کم و کاست به وسیله‌ی کس دیگری، که همان رویاها را می‌بیند، صورت واقعیت به خود می‌گیرد. به وسیله‌ی او نه من. من برای آفریدنِ خودم، خود را ویران کرده‌ام.»ا

حالا باید حرف بزنم. خودش هم میداند تاریک که بشود دیگر نمیتواند با نگاهش مرا احاطه کند. تاریک که بشود حضورِ او هم باید از جنسِ حضورِ حرف بشود. تاریک که بشود او هم باید کس دیگری بشود. میدانم تاریک که بشود من هم تاریک میشوم

چرا برم میگردانند؟
بخاطر مخالفت
خوانده بودم که«در روزقیامت بعضی ازآدمها میبینند که درنامه اعمالشان کارهایی نوشته شده است که نه تنها درتمام عمرمرتکب نشده‌اند بلکه با آنها آشنا هم نبوده‌اند.وچون سوال میکنند درجواب به آنها گفته میشود که شماباگروهی همراه بوده‌اید که این اعمال رامرتکب میشدندوشما مخالفت نمیکردید»
حیرت‌زده پرسیدم:«بخاطر مخالفت یابخاطرعدم مخالفت؟»
شما را بخاطر«مخالفت»برمیگردانند
مخالفت با چه کسی؟
با خودتان!ا

گفتم: «برای درکِ حقیقت من به خیال خودم بیشتر اعتماد می‌کنم تا به آنچه که در واقع رخ می‌دهد. شما بهتر می‌دانید که رفتار و گفتارِ آدم‌ها چیزی نیست جز پوششی برای پنهان کردنِ آنچه که در خیالشان می‌گذرد.»ا

i’m soooooo confused but i will persist

در نظام، هرچه درجه پایین‌تر، آدمی به مرگ نزدیک‌تر. یک سرباز در خطِ مقدم جنگ می‌جنگد، درست چهره به چهره با مرگ. و یک فرمانده، بسته به درجه‌اش، در مسافتی دورتر. یک کلنل آنقدر با مرگ فاصله گرفته است (البته اگر هنوز نمرده باشد) که از بالا به آن نگاه کند. از آن پس، هرچه مراتبِ فردِ نظامی بالاتر می‌رود، به همان میزان از مرگِ رویارو فاصله می‌گیرد، به مرگِ دیگر -مرگِ ناغافل- نزدیک‌تر می‌شود

مردبیابانی تنهاثروتش سایه اوست.می‌نشیند،با او می‌نشیند.می‌ایستد با او می‌ایستد.صبح که میشود عظمتِ او را امتداد میدهد تا مغرب جهان.عصرکه میشود غروب او راامتدادمیدهد تامشرق جهان.چه کسی این همه وفاداراست؟این چنین رفیقی را تیغِ آفتاب که به فرقِ سر بکوبد رهاش میکنی بسوزد؟می‌بینی هی مچاله میشود درخود.می‌بینی به پات می‌افتد.راه میدهی که اززیرِ ناخنِ پاها نشت کنددر تو...خوب که به قالبِ تنت درتو نشست تیغِ آفتاب هزیمت کرده است

یکی میگفت:‌منه درمیان راز با هرکسی
که جاسوس همکلاسه دیدم بسی
یکی میگفت:مکن پیش دیوار غیبت بسی
بود کز پسش گوش دارد کسی
...
یکی میگفت:مکن خانه بر راه سیل ای غلام
یکی میگفت:مبین به سیب زنخدان که چاه در راه است
یکی میگفت:مکن خواجه برخویشتن کار سخت

راحتتان کنم،همه‌اش نصیحت بود،همه‌اش نهی،هیچکس هم نگفت چه کار بایدکرد. یکی هم که ازدستش دررفت گفت:«ای که دستت میرسد کاری بکن-پیش ازآن که تو نیاید هیچ کار» و بالاخره نگفت چه کار

و بعد به خودم دلداری بدهم وقتی برای کسی زمان متوقف شده باشد، در هیچ کجای ذهنش دیگر جایی، هرچند کوچک، نه برای من نه برای هیچکس دیگر وجود ندارد. هرچه هست رشته‌هایی است از خاکستر پریشانی که میانِ عصب‌های کاسه‌ی سر شاخه دوانده و زمان را در چنبره‌ی خود مدفون کرده است