Sena

“peru'ya gitmedin, siyah potinleri sevmedin, pembe çakıllı bir yolda yalınayak yürümedin. yapmadığın o kadar çok şey var ki insanın başı dönüyor, çünkü bizim de yapamayacağımız ne kadar çok şeyin olacağını gösteriyor. zamanımız yetmeyecek. sen beklememeyi seçtin. sonsuz sanıldığı için yaşama tutunulmasını sağlayan gelecekten vazgeçtin. insan tüm yeryüzünü kucaklamayı, tüm meyvelerin tadına bakmayı, tüm insanları sevmeyi isteyebilir. bizi umutla besleyen bu yanılsamalara sırt çevirdin.”
― Édouard Levé, Suicide

“Your taste for literature did not come from your father, who read little, but from your mother, who taught it. You wondered how, being so different, they could have formed a union; but you noted that in you there was a mixture of the violence of the one and the gentleness of the other. Your father exerted his violence on others. Your mother was sympathetic to the suffering of others. One day you directed the violence you had inherited toward yourself. You dished it out like your father and you took it like your mother.”
― Édouard Levé, Suicide

“They were lovebirds. They entertained each other endlessly with little gifts: sights worth seeing out the plane window, amusing or instructive bits from things they read, random recollections of times gone by. They were, I think, a flawless example of what Bokonon calls a duprass, which is a karass composed of only two persons.”
― Kurt Vonnegut, Cat’s Cradle

“...dünyaya uyum sağlayamadığını hissetmek seni şaşırtmıyordu da dünyanın, içinde yabancı gibi yaşayan birini yaratmış olmasına şaşıyordun. bitkiler intihar eder mi? hayvanlar umutsuzluktan ölür mü? onlar ya işler, ya yok olurlar. sen belki de evrimin en zayıf halkası, kaza sonucu ortaya çıkmış bir iziydin. bir daha canlanmamaya yazgılı, geçici bir anomaliydin...”
― Édouard Levé, Suicide