Βασω Γενιτσαριδου

“Ζούσε μια περίεργη αίσθηση. Ένοιωθε ευγνώμων για την Μπάχτα, τη θεϊκή μοίρα που έστειλε αυτήν την Ελληνίδα δίπλα του και παράλληλα αδύναμος, γιατί η ζωή του ήταν ο κορυφαίος τροχός στη μηχανή της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας του κόσμου.
Πιο ψηλά από τον φτερωτό θεό της Σοφίας δεν μπορούσε να πάει, μα ούτε το καθήκον τού επέτρεπε να κατέβει πιο χαμηλά ώστε να ζήσει την ανθρώπινη ξεγνοιασιά. Ήταν καταδικασμένος να είναι βασιλιάς κι αυτό μόνο η Ντάρια μπορούσε να το καταλάβει.
Έφερε αργά τη μύτη του στο πιγούνι της. Ο μόσχος μύριζε γλυκά στο δέρμα της και ο Αρταξέρξης έκλεισε τα μάτια για να απολαύσει το άρωμά της. Πόσο γεμάτος αισθανόταν όταν πλησίαζε το άρωμα της σάρκας της χωρίς να την αγγίζει.
Η ματιά του την αγκάλιασε τρυφερά. Κοιμόταν σαν μωρό, ανυποψίαστη ότι εκείνος παρατηρούσε την ηρεμία του προσώπου της και μύριζε κάθε ανάσα που έβγαινε από μέσα της.
Ο πραγματικός έρωτας είναι θηλυκή υπόθεση, σκέφτηκε ο Αρταξέρξης.


από το ιστορικό μυθιστόρημα
" Πάρσα”
― Constance Lapsati