Ehsan.Agp

“Akinek se király, se milliomos az apja, azt egyből leteremtik, a fiúgyereket legalábbis biztosan: – Nem otthon vagy –, ami hármat is föltételez, nevezetesen azt, hogy a gyerek otthon úgy viselkedik, mint a disznó, hogy csak akkor érzi jól magát, ha úgy viselkedik, mint a disznó, és hogy végképp ne érezze jól magát, ha gyerek. Kislánynak mindig megvan a reménye, hogy jajdeédesnek minősítik, aztán kedvesek hozzá, de fiúgyerekre; ha nincs ott az apja-anyja, legelőször ráripakodni szokás. Hiszen a német fölfogás szerint minden fiúgyerek neveletlen gyerek: a mindig kimondatlan határozó – a neveletlen – egyszerűen beolvadt a névszóba. Ha valakinek az az ötlete támadna, hogy egyszer már azt a szókincset vizsgálja meg, amellyel a legtöbb szülő él, amikor gyereket nevel, akkor azt állapítaná meg, hogy ehhez képest a Bild-Zeitung szókincse is akár a Grimm testvéreké lehetne. Már nem tart soká, s a német szülők már csak Kalick-nyelven fognak a gyermekeikkel beszélni: Jaj, de édes, jaj, de ronda, s hébe-hóba majd elszánják magukat olyan differenciált nyilatkozatokra, mint „ne járjon a szád", vagy „ehhez te nem értesz".”
― Heinrich Böll, The Clown

“اسقف, لعنت بر شیطان, مسئله ای که منجر به تولید یک بچه می شود موضوعی نسبتاً بی پرده و صریح است. اما اگر دلتان بخواهد می توانیم درباره ی لک لک ها با هم حرف بزنیم, اما هر آنچه شما در موعظه هایتان در مورد این مسئله صریح زیر گوش مردم می خوانید, چیزی جز چاپلوسی و ریا نیست. شما تصور می کنید که این جریان یک کثافتکاری خلاف قانون و اخلاق است که بر خلاف طبیعت و تنها به منظور دفاع از خود در زندگی زناشویی به کار گرفته می شود و با این خیال واهی نیاز جسمی را از جنبه ی دیگر قضیه که با آن ارتباط تنگاتنگ و عمیقی دارد و پیچیده تر نیز هست, جدا می سازید. اما حتی زنی که به اجبار تن به تقاضای شوهرش می دهد و یا دائم الخمری که برای رفع نیاز نزد فاحشه ای می رود گوشت صرف نیستند, و در وجود آنها نیز چیزی وجود دارد که در ارتباط با جسم چیزی را تشکیل می دهد که شما قادر به درک چند و چون آن نیستید.”
― Heinrich Böll, The Clown

“وقتی که دایناسورها تازه مُرده بودند
و پیغمبرها در راه بودند
من شاعر تو بودم
و بادبان کلمه واژگان مرا می‌راند
تو سال‌های نوری را بر گونه‌هایت روشن نگاه داشته بودی
من صفحه‌های زبان را می‌چرخاندم
و با سرعت مافوق صوت دیوانه می‌شدم
روزی به خواب تو می‌آیم می‌بینی که من تواَم
و تیمارستانی با صد هزار عاشق هستم
ابرو حواله‌ی دریا کن
و مثل باد گذر کن از شهر پنجره‌های ویران
من در تمام پنجره‌ها انتظار تو را می‌کشم
هر کس که ویرانه‌های چشم مرا دست کم گرفت، نفرین شده ست:
عاشق خواهد شد
حتی اگر تو باشی که صدها هزار عاشق نابینا در شهرهای جهان داری”
― رضا براهنی, گزیده اشعار رضا براهنی

“چيزي نمانده بود كه بار ديگر به پيرمرد گوش سنگين در مدرسه ي لئو تلفن بزنم و با او درباره ي نياز جسمي به گفتگو بپردازم.از تماس گرفتن با كساني كه مي شناختم هراس داشتم چون فكر ميكردم كه مردم غريبه احتمالا منظور مرا بهتر مي فهمند.”
― Heinrich Böll, عقاید یک دلقک