Sandro

“როცა საფრანგეთში პარტიულ გაზეთს უნდა ვინმეს დისკრედიტირება პოლიტიკური მოსაზრებით, ის ამ ბინძურ საქმეს ამ კაცის მტერს ავალებს. სსრკ-ში ამას უახლოეს მეგობარს ავალებენ. და კი არ სთხოვენ - მოითხოვენ. საუკეთესო ქმედება ის ქმედებაა, რომელიც გამცემლობითაა გამყარებული. მთავარია, რომ მეგობარი გაემიჯნოს კაცს, რომელსაც დაღუპვას უპირებენ და წარმოადგინოს მტკიცებები. თუ არ იგარეწრებ და მეგობარს არ გაყიდი, მასთან ერთად დაიღუპები”
― André Gide

“ყველა იდეური უნდა გაგლიჯო შუაზე რაკი ერთია და ორი ვერ აუტანია”
― ბესიკ ხარანაული

“Dostoevsky was writing about losers. The main character of The Iliad, Hector, is a loser. It’s very boring to talk about winners. The real literature always talks about losers. Madame Bovary is a loser. Julien Sorel is a loser. I am doing only the same job. Losers are more fascinating. Winners are stupid … because usually they win by chance”
― Umberto Eco

“მაინც რა ხდება XIX საუკუნის ინგლისში? ეს ის დროა, როცა ქალი ლამის საკრალურ არსებად ითვლება, თუმცა ცამეტი წლის გოგოს რამდენიმე გირვანქა სტერლინგად იყიდი (ერთი ორი საათი მასთან თავის შექცევას კი რამდენიმე შილინგიც ეყოფა); ეს ის დროა, როცა გაცილებით მეტი ეკლესია იგება, ვიდრე ინგლისის მთელი წინარე ისტორიის განმავლობაში, ლონდონში კი ამავე დროს ყოველ სამოც კერძო სახლზე ერთი საროსკიპო მოდის (ამჟამად ექვსი ათასზე ერთია); როცა ქორწინების წმინდა საიდუმლოს და ქორწინებამდე სრულ უმწიკვლოებას ყოველი ტაძრის კათედრა, ყოველი გაზეთის მოწინავე სტატია და საჯარო გამოსვლა ქადაგებს, თუმცა ბევრი გამოჩენილი სახელმწიფო თუ საზოგადო მოღვაწის (მომავალი მონარქით დაწყებული) პირადი ცხოვრება იმ დროისათვის გაუგონარ (ან თითქმის გაუგონარ), სკანდალურ ხასიათს ატარებს; როცა სადამსჯელო ღონისძიებები წლიდან წლამდე სულ უფრო და უფრო ჰუმანური ხდება, მაგრამ ფიზიკური ანგარიშსწორება ისეთ მასშტაბებს იღებს, რომ ერთი ფრანგი სრულიად სერიოზულად ამტკიცებდა, მარკიზ დე სადს ნამდვილად ინგლისელი წინაპარი ჰყავდაო; როდესაც ქალი ტანსაცმელში საგულდაგულოდაა შეფუთული, მაგრამ მოქან”
― ჯონ ფაულზი