مهران نجفی

“گاهی که خیلی به او فکر می‌کنم، و از تنهایی می‌زند به سَرم، به خدا می‌گویم: «یعنی نمی‌شود، نه؟» و بعد یکدفعه بغض‌ام می‌گیرد. چون می‌دانم نمی‌شود. نمی‌شود هیچ جای جهان آنسه را پیدا کرد. و من توی دنیایی زندگی می‌کنم که آنسه‌اش از بین رفته. انگار خدا خودکار برداشته و روی اسمش را خط زده و او ناگهان محو شده.”
― مهران نجفی, از پنج‌شنبه‌ها متنفرم

“زندگی، روح، هرچیزی که برایش یک اسم انتخاب کنی، ترکیب‌ش چیزی مثل خانه‌سازی‌های لِگو می‌شود. چارچوبی که اگر یک تکه‌اش گم شود، باقی‌اش فرو می‌ریزد، یا دیگر چفتِ هم نمی‌شود.”
― مهران نجفی, از پنج‌شنبه‌ها متنفرم