“กูดันเกิดมาอยู่ในดินแดนที่ประชาชนอ่านออกเขียนได้มาสิบห้าชั่วคน อยู่ในดินแดน อยู่ในดินแดนที่เคยเป็นราชอาณาจักรที่ยังคงปกครองด้วยธรรมเนียมและความหมกมุ่นที่จะบีบอัดความคิดและภาพต่างๆ เข้าไปในหัวของประชาชน
.
อันยังให้เกิดความสุขที่บรรยายไม่ได้และความเศร้าโศกที่สาหัสกว่าความสุขที่บรรยายไม่ได้ กูอยู่ท่ามกลางผู้คนที่พร้อมสละชีวิตเพื่อมัดเศษกระดาษขยะแห่งความคิด และมาบัดนี้ทุกอย่างเกิดขึ้นซ้ำๆ กับกู”