“Είμαι όπως εσύ" είπε. "Θυμάμαι τα πάντα".

Σταμάτησα για ένα δευτερόλεπτο. Αν θυμάσαι τα πάντα, ήθελα να του πω, κι αν είσαι στ'αλήθεια όπως εγώ, τότε προτού φύγεις αύριο, ή όταν είσαι στ'αλήθεια έτοιμος να κλείσεις την πόρτα του ταξί και να πεις αντίο σε όλους τους άλλους και να μην έχει μείνει τίποτα πια να πεις σ'αυτή την ζωή, τότε, μονάχα για μία φορά, γύρνα προς το μέρος μου, έστω και στ'αστεία, έστω και σαν μια δεύτερη σκέψη, που κάποτε θα σήμαινε τα πάντα για μένα, και, όπως έκανες τότε, κοίταξέ με στο πρόσωπο, αιχμαλώτισε το βλέμμα μου, και φώναξέ με τ'όνομα σου.”