“Քույրս մեր թաղամասի աճող արական բնակչության համար իսկական պատիժ էր: Տղաները նրանից վախենում էին՝ ինչպես կրակից. նա կարող էր հեշտուհանգիստ դնգստել ցանկացածին: Եթե որևէ անգիտակից տղայի ինքնապահպանման բնազդն անհայտ պատճառով չէր գործում, ու նա աղջկա էր նեղացնում, աղջիկը միանգամից գնում էր քրոջս գանգատվելու: Այնուհետև տղայի ժամերը հաշվված էին. քույրս գտնում էր նրան, ու ամեն ինչ վերջանում էր նրանով, որ երեկոյան մեր դուռը ճանկռում էր հերթական մայրիկը՝ հերթական ծեծ կերած տղայի ձեռքը բռնած:”