“Երբ բեռնատարը, իր խոցված հոգու բոլոր մետաղյա հատվածները դռդռալով, Մովսեսի մշակույթի տան բակ մտավ, դիմավորողների հայացքների ներքո գրավիչ տեսարան բացվեց. բեռնատարի թափքից, ինչպես առատության եղջյուրից թափվեց Պարկինսոնի ախտանիշից տառապող կեղտոտ երեխաների մի ամբողջ կույտ, որոնց գլխավորում էր կարճափեշ բաճկոնով և օձիքի ժանյակավոր եզրակալը բերանին ծեփած կիսախելագար մի տղամարդ: Վարորդի խցիկից դուրս թռավ անսահման սարսափի ծամածռանքը դեմքին դրոշմած մի կին: Նա բուրում էր օծանելիքային սիմֆոնիայի հրաշալի հոտով, որն ընդգրկում էր մեքենայի յուղի, բենզինի, գարշահոտ կոշիկների ու «Բելամոր կանալ» ծխագլանակի առույգացնող ակորդներ:”