“Տեսնելով, որ զոհն անպատիժ հեռանում է, մայրիկը ձեռքն ընկած առաջին իսկ իրը նետեց նրա ուղղությամբ։ Ձեռքն ընկածն էլ պլաստմասե աղբադույլն էր։ Անվրեպ ձեռքով արձակված դույլը բումերանգի աղեղ գծեց ու անկյունում ինձ հասնելով՝ նրբագեղորեն հագավ ձախ ականջիս։ Աշխարհն աչքերիցս ցայտող կայծերից շողշողաց չտեսնված՝ անծանոթ գույներով։ Ականջս վայրկենապես բաբախեց ու մի երեք անգամ մեծացավ։ Ես ոռնացի։”