“Մայրս ինձ հյուր գնալու էր պատրաստում՝ ինչպես Դատաստանի օրվան կպատրաստեր: Առավոտ կանուխ իր ձեռքով էնպես լողացրեց, որ մասշկիս հետ մաքրվեց սակավ մկանային զանգվածիս մի մասը: Հետո ձիգ ծամիկներ հյուսեց: Այնքան ձիգ, որ ոչ միայն աչք թարթել, այլև ազատ շունչ քաշել չէի կարող: Նման դեպքերում տատիկս ասում էր. ոչ էն է՝ կորանաս, ոչ էն է՝ ուղղվես, ոչ էն է՝ շնչես, ոչ էն է՝ հոտ հանես: Ահա մոտավորապես էդպես էլ զգում էի ինձ, բայց իմ աներկրային գեղեցկությունը զոհեր էր պահանջում, դրա համար էլ արիաբար դիմացա բոլոր արարողություններին: Հետո ինձ նոր ամառային զգեստ հագցրին՝ մեղմ կրեմագույն. «բուֆ» թևքերով ու ժանեակավոր քղանցքով:
- Կեղտոտես՝ քեզ մեջտեղից կճղեմ,- քնքշորեն զգուշացրեց մայրս: - Դեռ քույրերդ պիտի քեզանից հետո հագնեն:”