“Իսկ հավաքվածները հերոս թաղելու են եկել: Հերոս թաղելու համար խելքներս մերը չի: Բոլոր ձևերն անգիր գիտենք, ամեն մեկս մեր հերթին արարողապետ ենք: Մեր դասական գեղցիներից հող ու ջրի մասին յուղոտ խոսքեր ցիտող քածերը խմբվում, դառնում են համասեռ զանգված, առանձին հրապարակ: Մեծ պանթեոն, կողքին` մի ծոցագրպան երկիր:
Քահանայի հերթապահ աղոթքի ներքո հերոսով արկղը փոսն են իջեցնում: Ու հերոսն ավելի շուտ է սրանց մտքից թռնում, քան աղոթքը կավարտվի, քան ոսկորը կզգա
հողի սառնությունը: Հետո` շատ չանցած, մեզ ենք հերոսացնում` ողջերիս: Հետո
խոսում ենք, խոսում, խոսում... Էդքան խոսել կլինի՞:”