“Սփյուռք... Միշտ ծանոթ, բայց և հանելուկ ու անակնկալ, միշտ հարազատ, բայց և հեռավոր, միշտ զվարթ, կենսասեր, ապահով ու անհոգ, բայց և տխուր, ինքնափոփ ու հալածական, միշտ խոսքաշեն, սրամիտ, ծիծաղկոտ, բայց և փիլիսոփա ու իմաստուն: Եվ միշտ՝ արտացոլանքը Հայաստան երկիր բնավորության, ճակատագրի և հույսերի:

Երբեմն, նույիսկ պարզունակ թվացող ճշմարտություն:

Բայց և սեպագիր, որ կարդալու համար բանալի է պետք:

Եվ միշտ զարմանալի:

Առանց սփյուռքի անկատար է հայ բնավորության խճանըկարը և Սփյուռքով է, որ լրանում , դառնում ենք հող, մի ճակատագիր, մի էություն:

Մեր թերթի առաջին համարում, ընթերցողներին ուղղված խոսքի մեջ ես գրել էի, թե իրական Երկիր Նաիրին՝ նաև Սփյուռքն է - մի «պետություն», որի սահմանները աշխարհի որևէ քարտեզի վրա անհնար է գծել-որոշել, և որի երկնքում արևը մայր չի մտնում երբեք:”