“Պատմում է Հայկարամ Մսրյանը…
Տարիներ առաջ Իսպանիայից Նյու Յորք պիտի թռչեի: Մինչ այդ՝ Թուրքիայում էի եղել և Արևմտահայաստանից հող էի վերցրել: Շշի մեջ էր հողը. վախենում էի, թե մաքսատանը կվերցնեն: Բայց ուրիշ վախ էլ ունեի: Հետս հավայան սիգարներ կային, իսկ Ամերիկա՝ Կուբայից որևէ ապրանք չէր կարելի տանել: Սիգարները հանեցի, դրի ուրիշ ամերիկյան մի տուփի մեջ, գուցե չնկատե՞ն...
Նյու Յորքի օդանավակայանի պաշոնյան, որ սևամորթ էր, շիշը նկատեց անմիջապես: Հարցրեց - Ի՞նչ է: Բացատրեցի, որ հող է իմ պապերի երկրից… Զարմացավ, հետո երկար թերթում էր անձնագիրս… «Ոչինչ չեմ հասկանում - ծնվել ես Բեյրութում, Անգլիայի քաղաքացի ես, Ամերիկա՝ Իսպանիայից ես գալիս, իսկ ճամպրուկներիդ մեջ Հայաստանի հող է Թուրքիայից...»
Ես տխուր ժպտացի… Նա փակեց ճամպրուկս. կուբայական սիգարներին չհասավ:”