“მეტროს ბოლო მატარებელი, ამის მერე სხვა რომ აღარ მოვა, ყველაზე სხვანაირია. ყველაზე სხვანაირი ხალხი უზის შიგნით. ისეთი სახეებით სხედან, გეგონება, უსასრულოდ აპირებენ აქ ჯდომას და მაგათი გაჩერება აწი აღარასოდეს აღარ მოვაო. მაგათი ჩანთები ყველაზე ბინძურია და პოლიეთილენის პარკები - ყველაზე შრაშუნა. მაგათ ნოკიებში ათამაშებული გველები - ყველაზე გრძელები და მოქნილები. ქალაქის ყველაზე დაღლილი ადამიანების ნახვა თუ მოგინდეთ, თბილისის მეტროს ბოლო მატარებელს დაელოდეთ და გაყევით. თეთრ-წითელ ინტერიერში შეაბიჯეთ და დაიკავეთ თქვენი კუთვნილი ადგილი ამ ხალხის გვერდით, სიღარიბის უკანასკნელ რაინდებად კურთხეულთა შორის.”