“به طور کلی، صوفیان خود را مسلمانانی می‌دانند که دعوت خداوند را به درک حضور او در عالم و در درون خود جدی می‌گیرند. صوفیان بر باطن بیش از ظاهر، بر نظر بیش از عمل، بر تحول روحی بیش از شریعت‌معابی، و بر پرورش روح بیش از تعامل اجتماعی تاکید دارند. از منظر الاهیات، صوفیان از رحمت، مهربانی و جمال پروردگار به مراتب بیشتر از غضب و قهر و جلال او سخن می‌گویند.”