“Այվազովսկին մենակ էր մնացել։ Բայց նրա հետ էին նրա աշխատանքը, նրա բոցաշունչ սերը դեպի արվեստը։ Նա արվեստին չի դավաճանել, հավատարիմ է մնացել նրան, նույնիսկ ընտանեկան երջանկության գնով։
Եվ արվեստը վարձահատույց եղավ նկարչին նրա բոլոր կորուստների համար. այդ տարիներին նա տիրապետեց վարպետության նոր բարձունքների։ Նրա հանճարը առնականացավ, դարձավ առավել խիստ, առավել զուսպ։”