“اگر نوجوانی تنها یک تعریف داشته باشد، همین خنده های هیستریک است!آأم دیگر هیچ وقت در زندگی اینگونه نمیخندد.در نوجوانی ، مواجهه ناگهانی با این حقیقت که دنیا و زندگی کاملا پوچ است باعث میشود بخندی؛آن قدر بخندی که نقست بالا نیاید. در حالی که در ادامه زندگی ، همین موضوع باعث میشود آه بکشی، آهی ملال آور.”