“واقعاً اگر کیوان یک‌هو بلند می‌شد و می‌دید که من با آن گوشی‌های روی گوش‌هام توی آن سالن نیمه‌تاریک دارم می‌رقصم چی فکر می‌کرد؟ اگر می‌دید آن‌جور دور خودم می‌چرخم، که آن‌جور موهام را تاب می‌دهم به این‌ور و آن‌ور، که آن‌جور شانه‌هام را می‌لرزانم، که آن‌جور کمرم را می‌چرخانم، که آن‌جور قشنگ می‌رقصم، که خودم هم باورم نمی‌شود آن‌جور قشنگ می‌رقصم، که فقط بیست‌وچند سالم است، که پاهام خسته نمی‌شوند از این‌همه رقصیدن، که یواش می‌خندم و دست کسی را می‌گیرم و کسی دست‌هاش را حلقه می‌کند دور کمرم، که کسی کمرم را می‌گیرد و من را می‌کشاند به‌طرف خودش، کسی که می‌تواند با چشم‌هاش حرف بزند، کسی که می‌تواند با چشم‌هاش بهم بگوید محشرم، که معرکه می‌رقصم، که... و یک‌هو می‌ایستم، و زل می‌زنم به خودم توی آن آینه‌ی فلان‌فلان‌شده، و زل می‌زنم به این آدمی که گم شده است، گم شده است توی آن آسمان سیاه پرستاره...”