“انگل های بی دست و پا! دیگر تا زمان باقیست برایتان غذا نمی آورم. کرم ها حلقه های بالای سرشان را تکان دادند گفتند ای مرد وا مانده بگو چند سال است این سخن را تکرار میکنی؟
_ اما این سرانجام تکرار هاست. هر انسان بی شک در همه زندگی اش یک بار فرصت تصمیم گرفتن را به دست می آورد.
_و آم فرصت را ای تسخیر پذیر سیه روز اگر ناتوان باشد همیشه با حسرت از دست می دهد.”