“ความสุขอันเกิดจากกล่องกลม ๆ แบน ๆ ที่เรียกว่า “กล่องอาหาร” นั้น ประการแรกอยู่ที่มันคลายเกลียวได้ เพียงชั่วขณะคลายเกลียวฝากล่องก็ทำให้น้ำลายสอแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากยังไม่รู้ว่าในกล่องมีอะไร เพราะเมียอาจเป็นคนเตรียมอาหารใส่กล่องให้ทุกเช้า พอเปิดฝากล่องออกก็จะเห็นอาหารอัดแน่นอยู่ในนั้น มีซาลามิกับถั่วเลนทิล หรือไข่ต้มกับหัวบีท หรือโปเลนตากับปลาค็อดแห้ง ทุกอย่างจัดเรียงอย่างดีอยู่ในพื้นที่จำกัดนั้น เหมือนทวีปกับทะเลในแผนที่โลก และแม้ว่าอาหารจะมีน้อยแต่ก็ให้ความรู้สึกว่าอุดมด้วยคุณประโยชน์ ส่วนฝาเมื่อหมุนออกแล้วก็ใช้ทำเป็นจาน ดังนั้นจึงมีภาชนะสองชิ้น และลงมือแยกสิ่งที่บรรจุอยู่ในนั้นได้”