“ხვა­ლე ხვალს მოს­დევს
და წვრილ ნა­ბი­ჯით დღე დღის უკან მი­იზ­ლაზ­ნე­ბა,
ვიდ­რე ჟამთ ბრუნ­ვა უკა­ნას­კნელს სა­ათს დაჰ­კრავ­დეს.
გუ­შინ­დელ­თა დღეთ უგუ­ნუ­რებს გზა გა­უ­ნა­თეს
მი­წად გარ­დამ­ქცევ სიკ­ვდი­ლამ­დე… ოჰ, შენ ხანმოკ­ლე
მა­ნა­თო­ბე­ლო! გაჰ­ქერ, გაჰ­ქერ!.. სი­ცოცხ­ლე მხო­ლოდ
ჩრდი­ლი ყო­ფი­ლა მო­ა­რუ­ლი; ტა­კი­მას­ხა­რა,
რო­მელ­საც ვიდ­რე დრო აქვს, ადის მა­ღალ სცე­ნა­ზედ
და იჭი­მე­ბა, იგ­რი­ხე­ბა მთლად გაქ­რო­ბამ­დე.
სუ­ლე­ლის ენით მოთხ­რო­ბი­ლი ამ­ბა­ვი არის,
თუმც უმ­ნიშ­ვნე­ლო, მაგ­რამ სავ­სე აურ­ზა­უ­რით”