ლუკა წოწორია

“The saddest story lies in the unheard sighs, the saddest feelings in the song left unsung, as the tide of memories comes home to the shores for what once was.”
― Jayita Bhattacharjee

“[მამამ] ბოლოს მაინც მითხრა:
„ერთი რამ დაიმახსოვრე... მე მირჩევნია, შენ დაგჭრან, ვიდრე - შენ დაჭრა ვინმე...“ - ჩემ მიერ ძველი ხის მაგიდის უჯრიდან მოპარული და მილიციის განყოფილებიდან უკან გამოტანებული სანადირო დანა ქურთქუკის ჯიბეში ედო.
ახლაც არ ვიცი რამ მიკბინა. რა, რა და მეამბოხე არასოდეს ვყოფილვარ, არც მქონდა სახლში საამისოდ საქმე. მგონი, მომინდა უფრო საშიში ვგონებოდი, ვიდრე ვიყავი...
„რა გირჩევნია, მე მოვკლა თუ მე მომკლან?!“
გულნატკენი და ჩაფიქრებული ის დიდი ხნის წინ ჩავიდა. მე კი ისევ აქ ვზივარ, მოგონებების და სინანულის ჭრიჭინა ტროლეიბუსში...”
― Archil Kikodze, ჩიტის და კაცის ამბავი

“She was impossible to resist. She had the eyes of a wildcat, a body as provocative with clothes as without, and luxuriant hair of uproarious gold whose woman's smell made me weep with rage into my pillow.”
― Gabriel García Márquez, Memories of My Melancholy Whores

“,,- ადამიანის სიკვდილს რაღად მაყურებინეთ!
მაშინვე მშვიდად უპასუხეს:
- ადამიანი რომ გყვარებოდა.”
― გურამ დოჩანაშვილი