“طی این ماه دراز که به اندیشیدن گذراندم،هر احساسی را شناختم،درد و لذت،غم و شادی،ایمان و نارضایی و نا امیدی...خداوندا!چه تن نحیفی برای آزمون برگزیدی!همچنان که احساسی جای خود را به احساس دیگر می داد مثل تب زده ها به خود می لرزیدم و چشمانم را اشک پر می کرد.سی روز پیاپی برای اندیشیدن به یک اندیشه ی واحد زمان درازی است،برای تعمق درباره ی عمیق ترین گناهان و پشیمانی ها و برای غور در این تصور که همه ی اعمال گذشته یکراست به دوزخ اشاره می کند...من به آن زاهد که تقدسش در چهره اش نوشته شده،به پرنده ای که در آسمانش و بهشتش پرواز می کند،به ماهی در اقیانوسش،حسادت می کنم،حتی به جانوری وحشی که در بیشه می خزد حسادت می کنم،چون همه ی آن ها خاطری آسوده دارند.گذشته ای که در گناه سپری شده باشد بار سنگینی است!”