“เมื่อจ้องมองชิ้นอวัยวะเล็กๆ เหล่านี้ใกล้ๆ ผ่านกล้องจุลทรรศน์ ใช้ปากคีบขยับมันไปรอบๆ จนล่วงลึกไปในราตรีด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยมจนลืมกาลเวลา มะตะอิจิดูคล้ายวิกาลสูรที่บังเอิญพบกองอาหารมากมายที่ถูกเก็บซ่อนไว้ด้วยความประหลาดใจ จึงหลงลืมที่จะรับประทาน หากแต่หยอกเย้ากับมันแทน หัวปลาทองที่ถูกบั่นต่างจ้องเขม็งด้วยดวงตาที่ส่องประกายราวพลอยทับทิมท่ามกลางแสงจากดวงไฟ หัวปลาเผยอปากเปิดปิดเป็นบางคราว ราวกับมันเพิ่งจดจำได้ถึงบางสิ่ง”