“ไม่ว่าด้วยความสิ้นหวังหรือความสุขล้นเกินกว่าความสิ้นหวัง ร่างที่ถะถั่งด้วยอารมณ์ของมะตะอิจิก็ค่อยๆ ไถลลงไปในตมโคลนข้างบ่อน้ำ เขายังคงอยู่ตรงนั้น ดวงตาปิดสนิท ขณะที่ไหล่ยกขึ้นตามจังหวะการหายใจ ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ลึกลงไปใต้ผิวน้ำเบื้องหน้า ปลาทองตัวนั้น ซึ่งเปรียบดั่งดาราดวงใหม่ในสายตาของมะตะอิจิ พองตัวออกด้วยความนิ่งสงบ ว่ายนำฝูงปลาทองที่เหลืออยู่เป็นริ้วขบวนสุกสกาว ครั้นเมื่อครีบของมันสะท้อนแสงงามที่สาดส่องมาจากดวงอาทิตย์”