“Твоите уши трагаат по љубороден благоспев на зората
најавена во цветовите среде твоите гради
очите по сенката на ѕвездите од твоето лице;
дур си ја мирисаш бронзената насмевка
лебдиш над небесните патеки
допирајќи ги рожбите на новите приградски зеленила;
се чудиш на отштетата
која синиот Бог меѓу нашите тела ти ја наплати;
не успеваш да му ги исфарбаш ирисите
во бојата на твоите одрази
та казнета си да се гледаш во нив
за навек.”