“Онде го сеќаваш огнот
од твоите кокосови очи преточен во машко тело
и јуришаш да го сопреш
за танго под виножитото меѓу
„да“ и „ниту“;
кајшто „дали“
стрмоглави во вечност од небесни хармонии
ја снаоѓаш судбата со ноти од клеточна прашина.”