“... ընդամենը մի քանի ամիս առաջ կառուցված իրենց բոլոր երազանքները, նպատակները անվերադարձ խորտակվեցին այն վայրկյանին, երբ նավի վրա գտնվող ժպտադեմ խորհրդային ագիտատորներին փոխարինեցին ամենազոր ԿԳԲ-ի աշխատողները՝ իրենց ձեռքից վերցնելով ողջ սնունդը պատճառաբանելով, թե նոր՝ խորհրդային հայրենիքում իմպերիալիստական երշիկի և պանիրի, առավել ևս պահածոյի կարիք չի զգացվի, իսկ մինչև հասնելն էլ խորհուրդ տվեցին օգտվել գարու հացից ու շիլայից, որից այնպիսի հոտ էր գալիս, կարծես իրենց հարազատ Նիկեայի աղբանոցն էր հայտնվել շոգենավի վրա: Ամուսնու՝ Տիգրանի առարկությանն ի պատասխան, թե երշիկն ուտելու համար է, ոչ թե գաղափարական պայքարի, ԿԳԲ-ի՝ ազգությամբ հայ, երկար ու չոր դեմքով մայորը հարցրեց վերջինիս անունը, բնականաբար, նրա սառը հայացքը խոստացավ տեղ հասնելուն պես ամեն ինչ անել, որ «իմպերիալիստների» այս ընտանիքը հայտնվի Սիբիրի «հյուրընկալ» տայգաներում:”