“Փոքրիկ Գրիգորի լացը հասնում էր գրեթե կառամատույց։ Նա լաց էր լինում ոչ նրա համար, որ երեխա էր ու պետք է լաց լիներ, այլ որովհետև պարզապես սոված էր։ Նրա խոշոր աչքերն ու վտիտ ծնոտը դողում էին նյարդային կծկումներից՝ միաժամանակ արտաբերելով այդ օրերին «մամայից» հետո սովորած իր երկրորդ բառը ՝ հաց։”