“Դեռ նոր իջնող երեկոյան մութը ստվերել էր Վարդուհու գեղեցիկ դեմքը, որը տներից եկող լուսավորությունից մերթ ընդ մերթ ավելի էր գեղեցկանում: Վարդուհին ձուլվել էր իր հարազատ փողոցներին, դարձել նրանց մի քարը, ստվերն ու լույսը: Վարդուհին ինքը Աթենքն էր, Աթենքը՝ ինքը: Աթենքն ասես խնդրում էր Վարդուհուն, աղաչում ազատել իրեն, պարգևել երբեմնի փառքն ու շքեղությունը, վերադարձնել անվերջանալի գիշերների, պարերի ու անիսոնի օղիով արբեցած երիտասարդների ուրախ երեկոները, որտեղ վտակի պես հոսում էր գինին, բուրում էր համադամ սուվլակին, և որտեղ բոլորը երջանիկ էին,,,”