“Թող ինձ ներվի... Ներվի... Քանզի չգիտեմ, գուցե ինչ-որ բաներ ինձ մոտ է՞լ են հիմնվում աղիքների գործունեությանը, ես ցամաքում եմ ատելության ճիրաններում, որից էլ, գուցե, վերանում է դիվական ուժերից ի հայտ եկած արատները ժամանակին կասեցնելու կարողությունը: Ու ես չեմ կարողանում ժպտալ... Ու ես փախել եմ իմ մի հոգուց եւ այդ մի հոգին իմ հոգին է: Ու նա, մոտալուտ պատերազմի գաղափարով տոչորած՝ նմանվում է օվկիանոսի խորխորատներից դուրս պրծած կղզյակի, ուր չի լինում ոչ մի տոն... Բայց չի կարելի ապրել առանց դրա սպասելիքի...”