“Մենք ենթադրում էինք և հիմա էլ նույն մտքին ենք, որ Մարտինին տնից հեռու տարավ ուղիղ կանգնելու այն ներքին պահանջը, որը նա մեզ ցուցադրում էր դեռ երեխա ժամանակ։ Նույն անկախ ու ինքնուրույն լինելու պահանջը։ Ոչ մեկին իրեն շատ մոտիկ չթողնելու ցանկությունը։ Չարաբաստիկ կապույտ արյունը, որը, ըստ երևույթին, ինչ֊ինչ քիմիական փոփոխությունների ենթարկված, ավելի ազատ ու անկաշկանդ էր շրջանառություն կատարում անծանոթ մարդկանց շրջապատում։ Այն մարդկանց շրջապատում, որոնք չեն տեսել, թե դու ինչպես ես չորեքթաթ տալիս, փորացավով տառապում, լաց լինում, որոնք չգիտեն քո թույլ կողմերը։”