“Կինը զգաց ամուսնու կերպարանափոխությունը և ինքն էլ վարակվեց հուզմունքով։
«Վարդանի հետ ինչ֊որ լուրջ բան է տեղի ունեցել»,— մտածեց նա։
Վարդանը նայեց կնոջ աչքերին ու մտածեց. «Գոհարը ծերացել է»։
Գոհարը նայեց Վարդանի աչքերին ու մտածեց. «Քե՜զ էլ հասկացանք»։
Վարդանը նայեց Գոհարի խամրած հայացքին ու մտածեց. «Ե՛ս եմ մեղավորը»։
Գոհարը նայեց Վարդանի հաստատակամությունը կորցրած ծնոտին և մտածեց. «Ես նրան մենակ եմ թողել»։
Վարդանը հիշեց իրենց առաջին հանդիպումն ու մտածեց. «Նա ծնվել էր երջանիկ լինելու համար»։
Գոհարը հիշեց իրենց ամենօրյա խոսակցություններն ու մտածեց. «Ես նրան չեմ հասկացել»։
Վարդանը մտաբերեց իր ապրած կյանքի ակնթարթներն ու մտածեց. «Միշտ ուրիշներին եմ փորձել հասկանալ‚ իսկ ինքս մնացել եմ իմ ստվերում»։
Գոհարը մտաբերեց երբեմնի իր երկրպագուներին ու մտածեց. «Այս կյանքը ի՛նքս ընտրեցի‚ ես գիտեի»։
Վարդանը շոշափեց դրամապանակը և մտածեց. «Ամեն ինչ լավ կլինի»։”