“- Հայրենակից ջան, բարեվներ կտանես հայրենիք, կգնաս էն օպերայի մոտի այգին, էնտեղ մի պուլպուլակ կա, կկռանաս, մի կուշտ ջուր կխմես, իմ սիրտ էստեղ կհովանա։
Ընկերները մի պահ լուռ նայեցին միմյանց։
- Խեղճ մարդ, չգիտի, որ արդեն վաղուց էդ պուլպուլակի ջուրը կտրվել, քարն էլ ճիշտ իր նման ճաքել, երկու մասի է բաժանվել։
- Պուլպուլակը նորեն կշինեն, իսկ այս մա՞րդը...”